Chicken bus

Olis,

Ten eerste iedereen bedankt voor jullie reacties! We vinden het erg leuk om te lezen dat jullie ons volgen en vooral ook jaloers zijn J

Wij hebben het nog steeds heel erg naar onze zin. Dus Maurice en de rest van de helden van de Meer, jullie zullen het nog even zonder de ingenieuze looplijnen van de Skeep moeten doen.

Vorig verhaal eindigde met de chocolaatjes in Antigua. Dag erna zijn we naar Chichicastenango (‘chichi’) gegaan.  Er is daar op donderdag en zondag een grote markt.

We proberen om zoveel mogelijk met de bus (bekend als ‘Chicken Bus’) te reizen, in Guatemala is dat namelijk super goedkoop. Maar je krijgt dan ook waar je voor betaald! In het kort gaat een ritje als volgt: Je loopt met je backpack naar de bushalte (lees; Stoep), iedereen begint te roepen dat zijn bus direct naar de plek gaat waar je heen wilt, op goed geluk ga je er dan maar vanuit. Vervolgens rukt de busassistent de tassen van onze rug, gooit ze op het dak van de bus, duwt ons naar binnen, wijst een plek aan waar we toch echt niet tussen passen (want er zitten al 2 mensen en 2 kinderen) en verdwijnt weer, hopelijk om onze tassen vast te binden. Na een half uur roept de busassistent dat we eruit moeten, waarna wij hem verbaasd aankijken omdat we er toch echt nog niet zijn. Toch worden we eruit geduwd, tas vanaf het dak in onze handen (of net ernaast) gegooid en, dat wel, gewezen naar een plek waar een andere bus ons verder zal brengen, en ja, die gaat wel direct. En dan begint het weer van voor af aan.

Erg vermakelijk, en uiteindelijk halen we altijd de bestemming. In Chichi is er ‘s avonds een festival, mensen met vage maskers of verkleed als pino of ghostbuster of andere te gekke carnavaloutfits (geen kippenpakken gezien) die op een plein beetje dansen onder begeleiding van Salsa muziek. Was leuk om te zien! Volgende dag zijn we de markt over gegaan, vooral de kraampjes waar de lokalen hun spullen kopen zijn cool om te zien. Laten we het erop houden dat niets van een dier onbenut wordt gelaten. Wij kopen ook nog een paar souvenirtjes en besluiten dan weer door te gaan naar Quetzaltenango, de op een na grootste stad van Guatemala.

Met genoeg ervaring op zak gaan we zelfverzekerd naar de ‘bushalte’. Er wordt geprobeerd ons een bus in te krijgen maar, ha!, daar trappen we niet in. We hebben uitgebreid navraag gedaan en weten welke bus direct gaat. De juiste bus komt op tijd en geroutineerd laten we onze tas van onze rug afglijden in de handen van de busassistent, stappen via de achterkant van de bus in en gaan met een kwart bil op een ‘vrije’ plek zitten! Helemaal prima dus. Na een kilometer of 10, steil omhoog, komt er onheilspellende rook uit de motor. En na nog 500 meter met nog meer rook houdt de bus er echt mee op. En daar staan we dan op een berg, met nog 50 Guatemalteken. Opnieuw dus geen directe bus. Na een tijdje wachten kunnen we gelukkig achterin een pick up truck (met nog 13 anderen) mee naar het eerstvolgende plaatsje om daar weer verder te gaan met de bus (hoe dat ging? Zie vorige alinea).

In Quetzaltenango wilden we een weekje blijven om daar Spaanse les te nemen maar na een tijdje te hebben rondgelopen vonden we dit toch niet echt een leuke stad (Hans en Marieke, hoe hebben jullie het hier 2 weken volgehouden!?). Dus de volgende ochtend weer verdergegaan naar San Pedro, een stadje aan Lago Atitlan. Een heel groot meer omgeven door vulkanen. Hier zijn we met een kayak een deel van het meer over gegaan. Volgende dag heel vroeg opgestaan om de zonsopgang te zien vanaf een berg met uitkijk over het meer.

Ook het vermelden waard dat we na anderhalve maand het eerste kotsertje hebben! Eer gaat naar Inge, niet van de alcohol maar van het eten van de avond ervoor. En, ondanks dat heeft ze toch de berg beklommen en de zonsopgang gezien, supergaaf.

Ondertussen hadden we geregeld dat we toch een weekje Spaanse lessen gingen doen, maar dan in Antigua. Na San Pedro dus weer terug naar Antigua gegaan. Het was toch al de bedoeling dat we daar nog terug zouden komen voordat we naar Honduras gaan.

De lessen  zijn 4 uur per dag en worden gecombineerd met een homestay. We hebben dus een weekje bij een gezin ingewoond waarbij de maaltijden ook voor je verzorgd worden. Wel relaxed om een weekje niet constant je backpack in en uit te hoeven pakken en zoeken naar hostel en eettentjes. En goed voor ons Spaans.

Op onze ‘vrije’ dag zijn we naar vulkaan Pacaya geweest. Één van de paar nog actieve vulkanen in Guatemala. Moesten we ook weer heel vroeg voor op en een stuk voor lopen maar dat was het zeker waard. Mooie uitzichten en cool om te zien dat er soms een wolkje rook uit de krater komt en dat de rotsen vlakbij de top superheet zijn. In ieder geval heet genoeg om er marshmallows te roosteren, lekker!.

Vandaag hebben we onze laatste les gehad, was wel intensief maar denk wel dat ons Spaans weer wat beter is geworden. Gaat nog van pas komen komende tijd. Vannacht moeten we 3:00 opstaan, gaan namelijk naar Copan in Honduras om daar te zijn voor 21 December, spannend.

Bij deze wensen wij iedereen thuis Feliz Navidad! Geniet van de vrije tijd, dan doen wij dat ook!

Groetjes,

Inge & Mark

En owja, als de wereld dan toch vergaat na 21 december, het was fijn jullie gekend te hebben! Kijk voor die tijd nog wel even de foto’s van Guatemala!