Rondje Wereld

Hakuna Matata,

Nou daar zijn we weer. De verhaaltjes volgen elkaar nu in rap tempo op. Ten minste, zo voelt het.
We zijn momenteel in Johannesburg. Heerlijk in een luxe hotel met het meest uitgebreide ontbijtbuffet ooit. Ze hebben ook een sportschool, en we kunnen nog proberen om in twee dagen de in het laatste jaar aangegeten kilo's eraf te trainen, maar we hebben bedacht dat jullie, als we deze snel voorbij lopen, nog meer Inge en Mark hebben om weer thuis te verwelkomen.

Morgenavond vliegen we naar huis en om het netjes af te ronden schrijven we nu het laatste verhaaltje. Dat gaat over laatste deel Australië, Singapore en Afrika in een. Een rondje wereld.

Na Adelaide zijn we doorgereden naar Melbourrne via de Great Ocean Road. Hier spotten we onze eerste koala's in het wild. Supervet. De vliegen hadden plaatsgemaakt voor regen, heel veel regen. Dit waren we na een paar dagen zo zat dat we voor het eerst sinds de fietsen maar weer eens een dak boven ons hoofd geboekt hadden. De meneer achter de receptie vond ons zo zielig dat we direct een upgrade kregen. We weten niet of het te maken had met onze verregende hoofdjes of de standaard backpackerlook die we tegenwoordig met verve bezitten. Anywayz. Melbourne is vast heel leuk. Maar met regen niet zo. Dus zijn we naar de bios geweest en hebben we vooral veel koffietentjes van aangedaan.
Daarna waren we de regen nog meer zat dan daarvoor waardoor we zijn gaan rijden totdat het mooi weer werd. Dat werd het pas vlak onder Sydney, en daardoor hebben we helaas een aantal mooie plekken overgeslagen. Ach, die bewaren we voor de volgende keer. In Wollongong konden we lekker van de brandlucht genieten, gezien de bosbranden bij Sydney niet ver weg waren. Heerlijk. Nog ergens onze bij elkaar verzamelde camping gear voor wat knaken verkocht, en daar vervolgens heerlijk van gegeten. Na het laatste dagje Sydney leverden we de auto in met 7500 km op de teller en vlogen we naar Singapore.

Disneyland met de death penalty, aka Singapore was verder niet zo bijzonder. Of misschien hadden wij niet zoveel zin meer om nog veel te zien. Dus hebben we vooral veel winkels en de Starbucks van binnen gezien. Ook leuk.
Na weer een dagje chillen op Singapore Airport, ondertussen zijn we stamgasten, vlogen we diep in de nacht naar Johannesburg. Hier stond onze chauffeur Emmanuel met een naambordje, wat een luxe, op ons te wachten om richting het Krugerpark te gaan.

En dat was weer even omschakelen! We ontmoeten onze gids Frank en de rest van ons groepje. Waarna we direct op weg gingen. Vier dagen safari met drie overnachtingen in het Krugerpark. Vrij snel na het binnengaan van het park spotten we al impala's en giraffen. Prachtig om ze van zo dichtbij te zien. Het lijstje werd die middag als steeds langer met neushoorns, olifanten, zebra's, hyena met puppies. We overnachten in Skukuza, in erg schattige ronde huisjes. Frank kookte een heerlijke maaltijd en niet snel daarna ging toch echt het licht uit. Inmiddels waren we sinds het vertrek uit Singapore 40 uur onderweg + 6 uur tijdsverschil waardoor het 02.30 's nachts voor ons was. Het bed lag dan ook heerlijk.

Dag 2 en 3 betekenden vroeg op, om na thee en koffie rond vijf uur weg te rijden. Safari-en tot een uur of half tien, dan ontbijt en een middagdutje en van twee tot zes opnieuw safari-en. Strakste schema van het hele afgelopen jaar! Maar als beloning krijg je dan ook wel wat moois te zien. Leeuwen en luipaarden, kudu's, baby olifantjes, buffalo's, Inge d'r favoriet: nijlpaarden en krokodillen. We hadden nog wat hyena's die even aan onze auto kwamen snuffelen. De 'Lion King' heeft deze arme dieren echt een slechte reputatie gegeven. Ze zijn best aaibaar. Maar toch onze handen maar in de auto gehouden. Toen we wat later stopten voor wat kippen kwam er in ene een python onze kant op glijden. Erg scary en na het inspecteren van de foto denken we toch te zien dat hij net een van de kippen verorbert had. Ook nog een leeuw in een boom gezien, wat erg bijzonder is aangezien ze normaal niet klimmen. Hij was erg waarschijnlijk door een hyena ingejaagd. Haha, maybe toch niet zo aaibaar die hyena's. Onze gids Frank was erg goed en zeer vermakelijk. Bizarre verhalen en anekdotes. Erg cool dat het You Tube filmpje 'Battle of Kruger' vanuit zijn auto gefilmd is. Op de vierde dag werden we 's middags weer netjes teruggebracht naar ons hotel in Johannesburg.
De safari was echt fantastisch en we zijn ook erg blij dat we niet ons tickets hebben omgeboekt maar toch nog hier heen gegaan zijn. Een erg bijzondere afsluiting!

Net online ingecheckt voor de vlucht naar Londen. Dus het gaat echt gebeuren!

Tot overmorgen!

Inge en Mark

 

No Fly Zone

Hee daar!

Geen zorgen, we leven nog! Zijn alleen een tijdje niet in de gelegenheid geweest het blog bij te werken. Nog maar iets meer dan 2 weken te gaan dus wordt dit alweer het een na laatste verhaaltje.

En dat schrijven we vanuit Adelaide, waar we na een hoop gereden kilometers zijn aangekomen. Laten we voor het gemak bij het begin beginnen. Noosa, zo 150 km boven Brisbane, mooi plaatsje met veel strand, hier hebben we een dag of vier gechilled. Ook hebben we hier een nieuwe camera gekocht. De vorige bleek niet te kunnen zwemmen, konden we ook niet weten. Na Noosa naar Rainbow Beach. Juist, weer strand. Vanaf hier doen we een tour naar Fraser Island, 's werelds grootste zandeiland. Wel mooi maar achteraf helaas niet het geld van de tour waard, vonden wij. We zijn ondertussen ook wel erg verwend. Wat eigenlijk nog het coolste was dat we vanaf de kust walvissen uit het water zagen springen. Dat dan weer wel.
Daarna zijn we doorgereden naar een plaatsje aan het strand. Town of 1770. Vanuit hier zijn we op een snorkeltrip naar Lady Musgrove Island geweest, onderdeel van het Great Barrier Reef. Vette plek. Jaloersmaken. Anyway, vanaf de boot al een aantal walvissen, dolfijnen en vliegende vissen gezien en het snorkelen was ook vet. Misschien niet zo mooi als eerster op onze trip maar de zes schildpadden die we hier zagen en stukjes met ons mee zwommen maakten het wel supervet.

Ondertussen doet onze campinggear nog steeds z'n werk. De tent staat als een huis, we zitten als koningen in onze stoeltjes en de eenpansmaaltijden gemaakt op onze 'campmaster' kookstel zijn van uitzonderlijke creativiteit en kwaliteit. De wijntjes en pilsjes blijven ook lekker koud in onze koeltas met bevroren fles water als koelelement. Al deze gear hebben we overigens gekregen van twee Duitsers die daar wel genoeg geld voor hadden. Kortom, we zijn kampeer natuurtalentjes. Of dat iets is om trots op te zijn of zo te koop mee te lopen laten we in het midden.

Dan door naar Airlie Beach, gekke naam voor een plek waar eigenlijk geen strand is. Ook hier chillen we en wandelen we een dagje voordat we weer doorrijden naar Port Douglas. Helaas besluiten we met pijn in ons hart dat we een meerdaagse zeiltocht naar de Whitsundays overslaan vanwege de pijn die dat doet in onze portemonnee. In Port Douglas doen we nog maar een keer dagje strand en gaan we nog een keer snorkelen bij het Great Barrier Reef. We huren een onderwater camera en hebben dus wat fotootjes van het rif om te delen. Was weer erg cool! We rijden ook nog een dagje naar Cape Tribulation, regenwoud helemaal in het noorden van Australie. Mooi.

En nu? We moeten de auto inleveren en hebben nog 3 weken in Australië. Na een dagje plannen kiezen we ervoor om na het inleveren van de Toyota Yaris direct over te stappen in een Holden Barina en met deze beauty de outback in te rijden richting Alice Springs, Ayers Rock, Adelaide, Melbourne en terug naar Sydney. Mooi plan vinden wij! Wel even 6000+ km. Dus rijden we in onze glanzende witte Holden, slalommend tussen aangereden kangoeroes en honderden kilometers van niks, op een aantal ruim 50 meter lang road trains na, van troosteloos outback dorp naar het volgende nog troostelozere 'roadhouse'. Na 4 dagen van dat komen we aan in Alice Springs. 'Hoogtepunt' onderweg was onze overnachting in Wycliffe Well. Wat eigenlijk niet meer is dan een campground, tankstation en eetschuur is. Als het donker is komen er echter bij het tankstation hele groepen Aboriginals tezamen om er te zuipen en te genieten van de lokale lekkernij, benzine. De lucht ervan opsnuivend welteverstaan. Best intimiderend en schokkend om te zien wat er met deze mensen is gebeurd. Daarnaast blijkt dat we onze tent, op aanraden van de niet te verstaan Chinese 'receptioniste', twee meter naast de generator hebben opgezet. Die gaat rond vijf uur 's middags aan en blijft de hele nacht doorgeneratoren. Fijn.

Ook schokkend is het aantal vliegen die proberen je ogen, oren neus of mond in te vliegen. Constant!

In Alice Springs chillen we een dagje, bezoeken het Reptile Centre en Desert Park. Beiden best cool. Ook pakken we tot twee keer aan toe het gratis pannekoekenontbijt op de camping mee. Goed voor het budget! Als we na Alice Springs aankomen bij Kings Canyon kunnen we de verleiding van een vliegennetje niet meer weerstaan. Dat je er dan als een idioot bij loopt nemen we voor lief. Alhoewel Mark zo'n netje best kan hebben.
Kings Canyon is overigens schitterend. We maken er een wandeling bovenop de rand en hebben een aantal supermooie uitzichten. Datzelfde geld voor Uluru, of Ayers Rock, waar we ook 2 dagen blijven. De kou 's nachts in ons tentje, de hitte overdag en de onvermijdelijke vliegen trotserend. De rots zelf is wel cool en vrij fotogeniek. Ook bezoeken we nog 'de Olgas'. Ook een monoliet die zelfs nog hoger is dan Uluru. Wederom wat mooie wandelingen gemaakt. We vervolgen de weg naar Adelaide, en die is lang en kaal. Een paar mooie zoutmeren onderweg, de aangereden kangoeroe hebben plaatsgemaakt voor de nog erger ruikende aangereden koeien. Onze tent overleefd ook nog een nacht in een zandstorm en dan zijn we alweer in Adelaide. Waar overigens nog steeds veel vliegen zijn en we dit verhaaltje dus schrijven vanuit de 'No Fly Zone', de tent.

Nog maar 18 nachtjes en dan is het tijd om naar huis te gaan. Stiekem tellen we ondertussen misschien toch een klein beetje af. Ondanks dat we begrepen hebben dat de herfst nu echt is begonnen zijn we wel zo'n beetje klaar om terug te komen. Maar eerst nog ruim een week hier en nog een paar dagen beestjes kijken in Afrika ;)!

Tot snel!

Inge en Mark

We doen ons best met het plaatsen van de foto's, maarrr het is allemaal beetje lastig.

 

Vals plat

Een aantal van jullie had vast al meegekregen dat we op het idiote idee gekomen zijn om te gaan fietsen door Australië. We waren een beetje klaar met alle bussen en treinen en toe aan iets meer actief. Dus hebben we fietsen gehuurd! Van die vet coole met tassen aan de zijkant en een tripcomputer. Dus hebben we onze week in Sydney niet alleen besteed aan alle dingen die daar te doen zijn maar ook voor het kopen van kampeer en fietsspul. Inmiddels dus de trotse eigenaars van een tent, matjes, kookspul, wat kleren die cool staan op een fiets en, niet onbelangrijk, creme voor de billetjes.

En dus gingen we op pad met goede benen en een hoog moraal! We hadden van tevoren bedacht dat een km of 75 per dag prima te doen moest zijn, maar voor de eerste dag even inkomen met 50 km. Viel dus even tegen! Al bij de eerste berg bleek dat we niet zulke berggeitjes zijn als Marco Pantani in z'n beste dagen. Maar goed, wij moesten het dan ook zonder EPO doen. Hoewel we ons soms wel hebben afgevraagd hoe we aan dat spul konden komen. Eerste dag was dus zwaar! De gevreesde zadelpijn was net iets erger dan gevreesd, alle bagage voelde net wat zwaarder dan gehoopt en de bergjes waren net wat hoger en steiler dan gedacht. Dat alles nam niet weg dat het ook supermooi was, we fietsten langs de kust, en het een voldaan gevoel gaf toen we aankwamen op de camping. De volgende dagen gingen steeds (op de pijn op de billetjes bij Mark na) beter, Inge pakte veel punten voor de bolletjestrui terwijl Mark, die als hij niet aan het linkeballen was vooral op het vinketouw zat, het moest doen met het rode rugnummer en zich neerlegde bij zijn rol als waterdrager. Wel bleek dat we de afstanden wat hadden onderschat, 65 km per dag was echt wel het maximum.

Wat erg leuk was aan het fietsen was dat we in kleine plaatsjes kwamen waar we anders nooit zouden zijn gestopt, zo konden we elke dag na het fietsen (en het opzetten van onze tent) chillen op just another beautiful beach. Op elke camping brachten we de gemiddelde leeftijd overigens met een jaar of 30 naar beneden. Veel Australische ouderen reizen met hun caravan door het land, ze heten hier de 'Grey Nomads'. Wel leuk die oudjes, kwamen allemaal even langs om een praatje te maken, tips te geven over de volgende bestemming en ons voor gek te verklaren met onze 'pushbike'.

Na een week of twee fietsen waren we beland in Coffs Harbour. Daar hebben we de balans opgemaakt en besloten dat we niet verder zouden fietsen dan Noosa, zo'n 1200 km van Sydney af. Dat was niet het oorspronkelijke plan, en we waren dan ook blij toen bleek dat het verhuurbedrijf de centjes voor de resterende dagen wel wilde terugstorten. Perfect.

Maar om in Noosa te komen moest er nog wel wat gefietst worden (of zoals ze in Australië zeggen; Noosa is still a long way). Sommige dagen hing Inge de hele dag op het elastiek, andere reed Mark weer hele stukken 'Chasse Patate' en reed Inge Mark het snot voor de ogen. Ook de hongerklop hebben we ervaren, net als pap in de benen. Maar naarmate de dagen vorderde ging het voor Mark vooral bergop steeds beter, koffiemolentje op en 'en danseuse' de berg op terwijl Inge geparkeerd stond. Helaas is het ook nog twee keer misgegaan. Eerst waren er een aantal spaken afgebroken bij Mark, en daar kon echt niet verder mee worden gefietst. Daardoor kon Inge ervanonder muizen en belande Mark in de bus (naja, in dit geval een taxi). Wat resulteerde in 18 km meer gefietst door Inge, iets waar ze Mark graag nog vaak aan helpt herinneren. De kapotte spaken moesten gemaakt worden en wij maakten van de nood een deugd, een welverdiende rustdag in Yamba mét een welverdiende pizza. Fietst weer gefixed en wij gaan met jus in de benen weer op pad. En dan in the middle of nowhere, net als Mark en bloc gaat rijdt ie lek. Op zich geen onoverkomelijk probleem, we proberen eerst te plakken, zit het gaatje precies bij het ventiel. Dus binnenband vervangen, allemaal soepel, totdat we het wiel terug willen zetten. Blijkt de remschijf geblokkeerd te zitten. Dus, moesten we ons wenden tot de enige manier van transport die we nog niet hebben gebruikt deze reis, liften. Gelukkig stopte er al vrij snel een aardige kerel met een pick-up en die heeft ons netjes 60 km verderop bij de dichtbijzijnde fietswinkel afgezet. En nadat het weer gefixed was konden we onze weg weer vervolgen, de Oz tour wacht namelijk op niemand.

Rustig doorgefietst, naar mooie plekken als Byron Bay en Surfers Paradise. Onderweg ook veel kangeroes gezien, hoewel de eerste levende pas na een week of twee werd gespot. Je ruikt de aangereden exemplaren op de fiets overigens extra goed, een paar honderd meter voordat er een langs de weg ligt ruik je 'm al aankomen. Nog een stukje gesmokkeld met de trein om Brisbane in te komen. De herinneringen om het drukke Sydney uit te komen waren nog vers en de trein leek ons een goed alternatief.

Aangekomen in Brisbane kregen we bericht van het verhuurbedrijfje waar we de fietsen konden inleveren en hoeveel knaken er retour zouden komen. Dat viel ietwat tegen.

Daarom, vrij onbezonnen, besloten om in te gaan op een goede camper relocation deal. Een campervan terugbrengen van Brisbane naar Sydney in 1 dag tegen vergoeding van brandstof en nog een mooie reiskostenvergoeding toe. Dus campertje opgehaald, alle troep inclusief fietsen achterin geduwd en richting Sydney gegaan. Vrij slecht weer onderweg. Toen stopte de ruitenwissers er midden op de snelweg mee en moesten we wachten op de Australische ANWB.

Sta je dan, lekker in de regen naast de snelweg in het pikkedonker. Maar allemaal weer goed gekomen. We hebben het al afgeklopt, maar wij zijn stiekem al 10 maanden lang geluksvogels. Toch nog best frusterend om in 12 uur te rijden waar je bijna 1 maand over gefietst hebt!

Na 12 uur gereden te hebben was er genoeg tijd om de volgende reismethode uitgebreid te bespreken, en waren we eenmaal aangekomen in Sydney all game. Direct na het inleveren van de camper door naar het vliegveld om een auto te huren. En na ubersterke onderhandelingskills van Inge, 100 dollar korting, dubbele upgrade en een volle tank, zijn we nu de tijdelijke trotse eigenaren van een Toyota Yaris. Fietsen laten ophalen en zo zijn we er financieel toch weer goed uitgekomen.


Eindstand Klassement:
Inge: 1002.26 km; gele trui
Mark: (1002.26 - 18 =) 984.26 km; bolletjestrui; witte trui; groen trui

Toen hebben we Sydney snel weer verlaten om wat dingen te gaan bekijken die we op de fiets hebben overgeslagen. Als eerste op de agenda de 'Blue Mountains'. Erg mooi, en heeel koud. We waren ondertussen in Brisbane gewend aan nachten van 15 graden. Dan valt terug naar 4 met heel veel wind in een tentje toch weer even tegen. Kwam de auto gelijk goed van pas want Inge heeft midden in de nacht d'r slaapzak gepakt en is lekker binnen gaan liggen. Dat gaat met een fiets toch wat lastig.

De dag erop een mooie wandeling door het national park gemaakt en zo blijven we toch actief. Vervolgens doorgereden naar Hunter Valley om wat wijntjes te proeven/kopen. Ook dat is gelukt. Nu gaan we weer langzaam terug naar Brisbane om vanaf daar de toeristische route weer op te pakken en vooral veel strandjes aan te doen.

Ook het vermelden waard dat we over zeven weken alweer thuis zijn én dat de laatste terugvlucht van Londen naar Amsterdam inmiddels geboekt is. We hebben er zin in! Jullie ook?

Cheers,

Inge en Mark

Nwe foto's staan online. Ten minste het eerste deel van de tocht. Het tweede deel geeft wat probleempjes. Komt asap.

Daarnaast heeft Inge per ongeluk het vorige verhaaltje gedelete. Dat hebben we opnieuw geplaatst, maar helaas zijn al jullie reacties dus verloren gegaan! We hebben ze wel gelezen en vonden ze erg leuk hoor! Alle 11! :D

 

Change of plans

Na de overweldigende reacties op ons vorige verhaal staat iedereen ongetwijfeld te springen om te lezen wat wij de afgelopen 3 weken hebben gedaan. Nou, komt ie.

Een van de hoogtepunten was uiteraard het weerzien met Anne! We zaten nog even in de stress (voor zover wij nog weten hoe dat voelt) of ze haar overstap wel zou halen maar dat ging allemaal prima en dus stapten we met z'n drieën het vliegtuig in van Kuala  Lumpur naar Medan, de hoofdstad van Sumatra. Leuk weetje misschien dat wij in het eerste vliegtuig zaten dat landde op het nieuwe vliegveld van Medan. Minder leuk dat dit vliegveld vet ver uit de richting is en dat de weg er naar toe nog niet af is. Gelukkig hebben we het vervoer naar onze eerste bestemming, Bukit Lawang, al geregeld. Eigenlijk hebben we (lees: Inge) alles al geregeld en geboekt. Dit vanwege de drukte tijdens de Ramadan. Bijna heel Sumatra is islamitisch en daar hadden we eigenlijk vergeten rekening mee te houden toen we besloten naar Sumatra te gaan. Gelukkig hoefden wij niet op een houtje te bijten, genoeg Nasi Goreng voor ons!

Eerste bestemming dus Bukit Lawang, ruim 5 uur rijden vanaf het vliegveld, genoeg tijd om Anne eens flink aan de tand te voelen over de gang van zaken in Nederland. Helaas lijdt zij ook aan dezelfde part-time narcolepsie ziekte als Inge en ligt ze na 5 minuten al te tukken. Eenmaal aangekomen krijgen we de langverwachte update en cadeaus uit Nederland onder het genot van Nasi Goreng, Pisang Goreng en een Bintang biertje. We regelen gelijk een 2 daagse jungle trek. Zijn hier namelijk Oeran-Oetangs, en daar gaan we naar op zoek! Nadat Anne haar afritsbroek heeft aangedaan en we nog wat Pisang Goreng hebben gegeten gaan we op pad. Al vrij snel zien we de eerste apen, echt coole beesten. En aangezien ze alleen nog maar hier en in Borneo in het wild leven voelt het ook echt speciaal dat we ze in het wild kunnen zien. Het klimmen en klauteren in de jungle is wel vet zwaar en heet. Onze gids doet het allemaal zonder eten en drinken, gelukkig heeft hij voor ons wel wat eten mee genomen, Nasi Goreng! We zien nog een aantal apen, waaronder Mina. Mina is de gestoorde aap die vrij regelmatig mensen aanvalt. Terwijl onze gids een tros bananen tevoorschijn haalt om Mina af te leiden sluipen wij zover mogelijk bij die gekke aap vandaan, even later voegt onze gids zich weer bij ons zonder tros bananen, hopende dat we Mina niet meer tegenkomen.  Te meer omdat hij verder ook geen eten meer heeft. We slapen in geimproviseerde tenten van vuilniszakken op matjes van 1 centimer. Alles is geoorloofd voor die echte jungle ervaring he. De volgende dag, na een niet zo comfortabele nacht in de jungle, weer terug lopen. Zweten als een malle maar wel weer een aantal apen, inclusief baby's gespot. Eenmaal terug ritst Anne haar pijpen af en eten we Mie Goreng. Ook lekker. De accommodatie waar we slapen is een leuk bamboe hutje. Helaas heeft Inge net een recensie online gelezen over ratten die over de gasten heen liepen. Hierdoor wordt de slaap toch iets minder snel gevat. Zeker voor Anne, die op een matrasje op de grond ligt.

We gaan ook nog naar een olifanten ding. Vet toeristisch maar toch wel cool om zo dicht bij die beesten te zijn. We wassen en voeren ze en Inge wordt zelfs nog vrij intiem met een olifant (zie foto). Overigens is voor de tweede keer deze reis een kerel met een machete onze reddende engel. Onderweg ligt er een omgewaaide boom op de weg. Toevallig komt er vanaf de andere kant iemand die voor ons de weg vrij hakt met, zo te zien, zijn pas geslepen machete. Help me onthouden dat ik thuis ook zo'n ding koop, je weet nooit waar het goed voor is. We chillen ook nog een dagje bij de rivier en doen ons vooral tegoed aan pisang goreng en, jawel, nasi goreng.

Dan gaan we door naar Lake Toba. Een gigantisch kratermeer. Helaas valt het weer hier wat tegen, maar we maken er het beste van en aangezien Anne haar afritsbroek heeft kan ze goed inspelen op de het wisselvallige weer. We nemen een kooklesje bij Heddy waar we curry, gado gado en pisang goreng leren maken. Lekker! Volgende dag huren we scootertjes en cruisen we het eiland rond. Best leuk! Ook in dit guesthouse is er weer een 'extra bed' in de kamer geplaatst. Met andere woorden, een matras op de grond. Als we naar bed gaan dan kan Mark het toch niet laten om te vermelden dat het net voelt alsof we een huisdier hebben, zo met Anne op een matrasje aan het voeteneind.

Daarna naar Berastagi, zacht uitgedrukt een niet zo'n bruisende stad. En dan de geboekte kamer. We hebben een homestay geboekt maar ze willen ons laten slapen in een afgeleefde kamer in een leeg huis zonder normaal toilet of douche. Dat willen we niet dus worden we meegenomen naar hun eigen huis, '400' meter verderop. Na ruim 2 km lopen zijn we er en worden we gestald in, jawel, een heuse karaoke kamer! 3 matrasjes op de grond en een discobal, vette party. Inge is verbolgen en Mark quote 'je kan mij wel uit de kamer halen maar je haalt de kamer niet uit mij'. We probeerden de dag nog te redden met een bezoek aan de 'tourist market' en het koolmonument (een krop sla op een pilaar) maar hoogtepunt was de nasi goreng in het naastgelegen etablissement (eetschuur). Als klap op de vuurpijl is Mark ziek voor de activiteit waar we hier voor gekomen zijn, vulkaan Sibayak. Terwijl Mark dus achterblijft in de karaokekamer beklimmen de dames de vulkaan tot een hoogte van 2212 meter. Gelukkig was deze trip wel de moeite waard.
Gelukkig zijn we heel flexibel en besluiten we om deze bijzondere locatie zsm te verlaten. We gaan een nachtje eerder naar Medan en verwennen onszelf met een ***** hotel. Superdeluxe. Helaas staat de volgende dag backpacklife weer voor de deur en verhuizen we naar een hotel wat meer bij ons budget, en ondertussen ook ons voorkomen, past. We maken nog een citytour door de stad en de dag daarop vliegen we naar het noordelijkste puntje van Sumatra, Banda Aceh.

Het is nog even spannend of we de veerboot gaan halen want onze lokale vliegmaatschappij heeft besloten om twee uur later te vertrekken. Daarbuiten staat de maatschappij ook nog eens op de zwarte lijst, dus maken we ons dubbel zorgen of we überhaupt nog gaan aankomen.
Maar door wederom een stukje goede voorbereiding van Inge zitten we om 4 uur op de boot richting paradijs eiland Pulau Weh.

Het is morgen suikerfeest en dat gaat niet onopgemerkt voorbij. Bij aankomst deelt de eigenaresse ons mee dat we niet mogen zwemmen en snorkelen. We zijn blij als blijkt dat we morgen toch nog wat te bikken krijgen. Hmm. Geen beste start. De deluxe kamer blijkt een houten schuur met koude douche en zonder wasbak. Heerlijk.
Noodgedwongen chillen we dus de volgende dag in het zonnetje.
De overige dagen doen we ook niet zo heel veel. Inge en Anne gaan duiken en we  verkennen met z'n allen snorkelland. Het is prachtig onder water en we zien veel verschillende soorten vissen, inktvis, aal, schildpad, barracuda's en Anne ziet een haai! Uiteraard chillen we ook nog wat op t strand en eten we Nasi Goreng.

Ook de terugvlucht is weer twee uur later. Dus gaan we daarvoor nog naar het Tsunami museum. De tsunami van 2004 was vlakbij Banda Aceh en dat heeft veel gevolgen voor deze regio gehad. We zijn ook nog wezen kijken bij een schip wat door de tsunami 4 km inland was geduwd. Best bizar.

Daarna zijn we weer in Medan en nadat we onze tassen hebben leeggehaald en alles bij Annie hebben gestopt hebben we nog even gechilled in ons luxe hotel.
Anne is vandaag via Kuala Lumpur naar NL vertrokken en wij gaan weer met zijn tweetjes op pad. Nu zitten we op Singapore aiport te wachten op onze nachtvlucht. We hebben de plannen iets aangepast en we vliegen dus niet naar Johannesburg, maar naar Sydney!
Wat we daar gaan doen houden we als cliffhanger voor het volgende verhaal. Tot dan kunnen jullie je vermaken met de fotootjes van Sumatra.

Nou, oogjes dicht en snaveltjes toe.
Welterusten!

Inge en Mark

P.S.: We hebben vernomen dat het plaatsen van berichtjes voor sommige onder ons wat lastig is. Omdat we het wel leuk vinden om wat van jullie te horen, bij deze een kort uitlegje. Alhoewel wij wel denken dat als het bepaalde niet nader te noemen fans lukt, het andere volgers toch ook zou moeten lukken :D
Tik je berichtje en je naam in het tekstvak en bij 'reageer als' selecteer je 'Anoniem'. Dan klik je op 'Publiceren'.

Update 24/9: Inge heeft dit verhaalte per ongeluk gedelete. We hebben het opnieuw geplaatst maar helaas zijn de reacties verloren gegaan. We hebben ze wel gelezen hoor, en vonden ze erg leuk! Alle 11! :D

 

 

 

Vakantie!

Ook Vietnam is weer voorbijgevlogen. Zijn hier ook niet heel lang geweest en hebben eerlijk gezegd ook niet bijzonder veel gedaan. Heerlijk! Ook niet heel veel te vertellen dus. Ga het toch proberen.

Eerst dus maar even loempia's bestellen! Eten is nu al een verbetering. De loempiaatjes zijn dus erg lekker en hier heeft de noodlesoup (pho) wel smaak. Daarnaast verkopen ze hier overal op straat baguettes met vlees en goede sausjes. En veel vis, ook allemaal lekker! En goedkoop bier, niet onbelangrijk!

We willen graag een cruise doen op Ha Long Bay. Nu zijn er in Hanoi ongeveer 1247 verschillende bureautjes waar je dat mee kan doen. Nou ja verschillend, van degene die worden aangeraden zijn er een stuk of zes bureautjes met exact dezelfde naam en logo. Probeer dan de 'echte' maar eens te vinden. Na lang zoeken dan toch de officiële gevonden en de tour geboekt. De trip zelf is cool. We hebben mazzel met het weer en hebben mooi uitzicht over de baai en kunnen lekker chillen op onze boot. Worden nog wel even opgeschrikt als de kapitein plotseling als een malle begint te schreeuwen terwijl wij rustig op onze bedjes van de zon genieten. Als ik opkijk verzoek ik Inge vriendelijk toch maar snel even ergens anders te gaan liggen aangezien er een slang op nog geen meter van haar voeten ligt. En aangezien die kapitein zo hysterisch doet is het misschien wel een giftige. Ik blijf ondertussen kalm en doe wat er gedaan moet worden, foto's maken. Gelukkig komen er al snel twee deckmates gewapend met een trekker en een bezemsteel en na een paar klappen is de kust weer veilig.

Na Hanoi gaan we met een nachttrein naar Dong Hoi. Daar zijn we naar twee grotten geweest, waarvan vooral de Paradise Cave erg indrukwekkend was. Deze is pas recent ontdekt en is in totaal 31 kilometer lang en op sommige plekken meer dan 100 meter hoog. Erg mooi. We eten hier nog met een groepje wat 'streetfood', waar ze al het eten vandaan halen en hoe ze het maken vanuit hun mini stalletje is mij een raadsel, maar mosselen, makreel, inktvis, het is er allemaal en ook allemaal erg lekker. Dit eten wij overigens zittend op baby plastic stoeltjes, geen idee waarom maar grote mensen stoelen en tafels hebben ze blijkbaar niet in Vietnam.

De volgende trein brengt ons naar Hoi An. En daar vinden we het tijd voor een welverdiende vakantie van een paar dagen. Ruim 8 maanden op weg eist toch z'n tol, wat hebben we het zwaar! Hoi An is een leuk stadje, heeft een mooi strand maar vooral een super relaxed hotel met zwembad met een bijbehorend mannetje met punthoedje die je een cocktail of biertje komt brengen. We zijn niet vooruit te branden en die paar dagen worden er uiteindelijk 12. Superchill! In het zwembad oefenen we nog even onze sociale vaardigheden en zo raken we aan de praat met een ander Nederlands stel. Erg gezellig en uiteindelijk gaan we een aantal keer met elkaar uit eten. Vooral de Italiaan was favoriet, met als toetje zelf ijs scheppen! Heerlijk.

Als laatst zijn we nog naar Saigon geweest. Lekker decadent met het vliegtuig. Prijsverschil tussen trein en vliegtuig was vrij klein en ondanks dat we inmiddels bijna vergroeid zijn met nachttreinen was dit toch wel lekker voor een keertje. In Saigon (eigenlijk nu Ho Chi Min City) moeten we weer even de riem aantrekken en slapen we in een dorm. Nou hebben we dat wel vaker gedaan maar nog nooit met een dikke Indiër die alle snurk records verbreekt. Daarnaast is deze dorm echt net zo klein als een cel in Nederland, al is het verschil dat er hier 12 bedden in staan. Met andere woorden, het hoofd van de Indiër ligt naast mijn oor. Fijn. In Saigon gaan we naar het, ontzettende subjectieve, War museum en bezoeken we een tunnel systeem waar de Vietnamezen de Amerikanen in de oorlog een koekje van eigen deeg gaven. Erg interessant, net als alle anti-Amerika propaganda hier.

En nu zijn we in Kuala Lumpur! Leek ons leuk om ook hier nog twee daagjes door te brengen. We zijn uiteraard naar de Petronas Towers geweest en naar wat marktjes, maar we waren niet heel erg onder de indruk. Al is het hostel waar we nu in zitten wel vet met een rooftop bar en een soort van cubicles als dormbed.

 

We merken steeds meer dat ons besef van tijd echt veranderd is. Twaalf dagen chillen. In Nederland hadden we er een moord voor gedaan. Nu was het zo voorbij. Over iets meer dan 3 maanden staan we als het goed is weer op Nederlands bodem, en dat voelt zelfs nu al een beetje alsof we al heel snel weer naar huis gaan. Echt vreemd.

 

Morgen meeten we Anne! En dan gaan we met z'n drieën 3 weken door Sumatra reizen. Zal mij benieuwen hoe dat gaat met twee van die Otten wulpjes!!

Cheers!

En, de foto's (zie link) zijn weer aangevuld met die van Vietnam.

Panda Punten

Foe Yong Hai,

 

Vanwege de opruiende teksten en aanstootgevende foto's op ons blog heeft de Cinese overheid besloten geen toegang te verlenen tot ons blog in China. Doen we het toch lekker vanuit Vietnam!

China dus, wat een allejezus groot land is dat zeg. Wisten we natuurlijk wel, maar als je er dan bent en van plaats naar plaats wil merk je het pas echt. Eerst van Hong Kong naar Peking, 24 uur in de trein. Een van de vele lange treinreizen die we hier hebben gemaakt. Deze waren overigens prima. Je moet even door het geroggel, geslurp, gesmak en het gestaar heen maar dan is het prima. We moeten eruit hebben gezien als twee indianen op mars toen we de trein in kwamen. Na de trein ervaringen in India leek het hier wel op een vijf sterren hotel!
Jullie vragen je uiteraard ook af hoe het dan gaat met de toiletgang. Geen pretje in de trein of de stations. Onze lichamen zijn na 8 maanden echter zo getraind dat we zodra we in het zicht van het hotel pas weer moeten. Prettig want in een open ruimte zonder enige privacy even lekker poepen terwijl er voor en achter je mensen hetzelfde zitten te doen is een vorm van je aanpassen aan de lokale gewoontes die ons net te ver gaat. Dit geldt ook voor de ondefinieerbare, ronduit ranzige of weerzinwekkende dingen die ze hier allemaal vreten (Ja, ik noem het vreten want hoe ze hier dingen naar binnen werken kun je geen eten noemen). Ingewanden, hersenen, hond, rat, musjes, zeesterren, slang, varkenssnuit etc. Dan dus nog liever instant noodles. Zeker het vermelden waard dat we afgelopen maand minstens 10 van die bakken als diner verorbert hebben.

Maar goed, ik dwaal af. Peking dus. Coole stad wel. En met het zomerpaleis, 'forbidden city' en de Chinese muur ook veel mooie sites om te bekijken. Vooral de muur was erg indrukwekkend. Wat ook leuk was, China-Nederland! Echt een rukwedstrijd maar was alsnog cool om het Nederlands elftal hier te zien maar eigenlijk nog meer om die Chineesjes los te zien gaan. Ze vonden alles schitterend, vooral als van Persie in de buurt was. Mijn lobby voor Huntelaar had overigens weinig effect. Terwijl de statistieken toch echt duidelijk uitwijzen dat 'The Hunt' veel effectiever is. En een echte killer in de 16 is toch een beetje wat we missen. Kan je ze niet uitleggen.

Anyway, na Peking naar het niet heel boeiende Pingyao. Dat schijnt China te zijn zoals wij ons voorstellen dat China is. Hmm. Wij vonden dat er vooral veel Chinezen waren.
Vanuit Pingyao door naar Xi-An. Helaas waren er geen 'hard sleeper' tickets meer beschikbaar, waardoor we na wat wikken en wegen voor de 'hard seat' optie gegaan zijn. Hoe erg kon het nou zijn? Nou. Om 's nachts tien uur lang als een kaars rechtop te moeten zitten met 8 starende Chinezen is toch wel een opgave. Maar ach, het was goedkoop. Dat dan weer wel.
In Xi-An zijn we naar het 'Terracotta Army' geweest. Ook weer erg cool. Daarnaast hebben we hier Inge haar verjaardag op een spectaculaire manier gevierd. Namelijk een diner bij de Pizza Hut gevolgd door een 16 uur durende treinreis. Naja, 30 worden is op zich al geen pretje, kan dit er ook nog wel bij.

Vervolgens hebben we in Chengdu pandapunten gescoord! Normaal gesproken alleen weggelegd voor Driessen of Barry, maar wij hebben dus daadwerkelijk panda's gezien. Wat een luie domme beesten, geen wonder dat ze zo goed als uitgestorven zijn. Maar wel geinig om te zien (of, Inge: 'superschattig, ik wil er eentje in m'n tas stoppen om mee naar huis te nemen').
Vanuit Chengdu ook een bezoekje aan een ubergroot Buddha beeld in Leshan. Die monniken toch. Oren van 7 meter lang. We vroegen ons af wat er onder z'n broekje schuil ging.
Ook zijn we met Mr. Lee, ontmoet in het park, naar de Chinese opera geweest. Niet naar een toeristen tent want dat was niks volgens Mr. Lee, maar naar de opera waar de Chinezen zelf ook naartoe gaan. Nou dat hebben we geweten. De hele zaal zat vol, en wij haalden de gemiddelde leeftijd met minstens 50 jaar naar beneden. Maar het was erg mooi om te zien, en vooraf mochten we nog even backstage chillen.

Volgende 24uurs treinrit ging naar Guilin. Daar hebben we gewandeld door mooie rijstterrassen, in de regen. Maar dat zeggen we liever niet. Hier hebben we overigens nog een China-momentje gehad met een aardbei ijsje dat een bruine bonen ijsje blijkt te zijn. Niet te hachelen.
Toen nog door naar Yangshuo, waar we een dagje fietsen door supermooi landschap. De kaart gaf aan dat er een pad was. Dat was er niet. En dus doen de billetjes nu, minsten een week later, nog steeds zeer. Op zich ook wel grappig dat Inge eerst volop in de modder terecht kwam en later nog een keer de bosjes in gepleurd is.

En omdat we maar een 30 dagen visum hadden was dat China alweer. Hebben het leuk gehad hier. Hoewel het ook hier af en toe hard werken was doordat niemand ook maar een woord Engels spreekt. Het was enorm wennen na India en de Chinezen zelf zijn toch iets minder aaibaar dan Indiers (zeg ik dat nou echt?!) Het lijkt wel alsof alles wat buiten de 'norm' valt niet oké en dat daarom alles heel saai is. De mensen zijn niet heel uitgesproken, de gebouwen niet, zelfs het weer is grijs! Vooral het vinden van lekker eten was best opgave. Gaan als we thuis zijn wel weer naar de chinees, gewoon lekker babi pangang!
Maar we hebben ook weer veel coole dingen gedaan en gezien, en vooral heel erg hard gelachen om die maffe Chinezen!

Groeten vanuit Hanoi!

Inge en Mark

 

 

Once in a lifetime

Yeah! Hebben India overleefd en hebben Hong Kong gehaald! Goeie tussenstop, wat zeg ik - uitstekende tussenstop, voordat we naar China gaan. Maar voordat we in Hong Kong kwamen hebben we nog best veel gedaan en gezien in India.

Eerst de gouden tempel in Amritsar, de heiligste plek voor de Sikh's. Erg mooi, wat ook cool was om te zien was de 'free kitchen' die bij de gouden tempel zit. Iedereen mag daar gratis komen eten, worden zo'n 60 duizend maaltijden per dag geserveerd. Als dank helpt iedereen een handje met het afwassen, uien snijden, borden uitdelen. Wij hadden het plan om ook mee te helpen en eten. Helaas dacht de maag van Inge daar anders over.
Iets buiten Amritsar is de grens met Pakistan, iedere dag om 7 uur sluiten ze deze. Dat gebeurd met een hele ceremonie waar zowel aan Pakistaanse als Indiase kant tribunes voor zijn gebouwd. Gaat helemaal nergens over, kerels in gekke pakjes die gekke pasjes doen en dan het hek dichtsmijten. Maar de tribunes zitten vol en ze vinden het fantastisch, wordt over en weer geschreeuwd, gedanst en gezongen. Net een voetbalwedstrijd maar dan zonder bal, en veld, en scheids.

Dan gaan we door naar Rishikesh, waar we niks noemenswaardigs doen, beetje chillen en pootje baden in de Ganges. Daarna besluiten we naar Ramnagar te gaan, niet omdat het daar zo leuk is (integendeel, grootste shithole waar we zijn geweest), maar omdat daar vlakbij het Jim Corbett national park zit. En daar zitten tijgers! Dus gaan we op een 2-daagse safari (waarvan een deel op een olifant). Helaas geen tijger, dat was wel balen, maar wel herten, olifanten, krokodillen, coole vogels én een luipaard. Die was wel vet om te zien.

Vervolgens Dehli. Best een leuke stad, voor Indiase begrippen dan. Maar eigenljk was het hier gewoon te heet om veel te doen. 47 graden. Na een paar uurtjes sightseeing voelt het alsof je lichaam aan de kook raakt. Na 2 nachtjes weer door naar Agra, voor de Taj Mahal! Om half vijf 's ochtends ons bed uit om de drukte en hitte te ontwijken. Supermooi, niet voor niets 1 van de 7 moderne wereldwonderen. Zeker een van de hoogtepunten. Wat geen hoogtepunt was, was dat de tulpen werden tegen gehouden bij de deur. Bloemen mochten niet mee naar binnen, dat ze van plastic waren deed er niet toe. Pfff. Typisch gevalletje India.

Volgende plek is Khajuraho. Ook bekend als de kama sutra tempels. Voor lezers onder de 18, sla de foto's hiervan even over, voor de anderen, doe er je voordeel mee. Als eennalaatste plek gaan we naar Varanasi. Ook bekend als Very Nasty. Heilige plek voor de Hindoes aan de Ganges rivier (meest vervuilde rivier ter wereld). Echt een bizarre plek, in de rivier wordt alles gedaan. Gewassen, afwas gedaan, zwemles gegeven en 20 meter verderop wordt een lichaam verbrand en uitgestrooid in de rivier. Hier blijven we 3 dagen voor we naar Kolkatta gaan. Na een verschrikkelijk ritje met de taxi van treinstation naar hotel besluiten we onze laatste dag in India maar in het hotel door te brengen. En dat was dan India. Gekkenhuis, was superboeiend, hadden het ook niet willen missen maar het was zeker weten een once in a lifetime ding.

En nu genieten we weer even van de westerse stijl in Hong Kong. Na ruim 2 maanden eten we weer eens koe in plaats van dat we hem opzij moeten duwen omdat we er langs willen. Verder eten we ook starbucks, mcflurry's en sushi - maar dat hoeft verder niemand te weten. Worden we niet constant aangestaard, en shoppen totdat we erbij neer droppen. Heerlijk! Ook vieren we hier Mark z'n verjaardag met onder andere eeen kooklejsje en een vet chique hotel met uitzicht over de stad.

Vanaf morgen gaan we weer door naar de volgende uitdaging, China. Te beginnen met een 24-urige treinreis naar Peking! Jippie!

再見
Inge en Mark
 

 

Staring Contest

Ruim drie weken verder sinds ons laatste blog en nog steeds in India, en het einde is nog niet in zicht. Hebben we dan de smaak te pakken gekregen en vinden we India nu ineens fantastisch? Mwoa, niet echt. Maar toch willen we nog niet weg, zijn zoveel boeiende dingen te zien en te doen. Ook de mensen en gewoontes hier blijven ons op een vreemde manier fascineren. Denk ook niet dat we ze ooit zullen begrijpen.

We gaan verder waar ons laatste verhaaltje eindigde, chillen in Goa. Na Vagator gaan we naar het meer noordelijke Mandrem. Hier gaan we een paar dagen chillen in een Yoga resort. Inge doet fanatiek mee met de yoga, Mark vind het na 1 lesje proberen wel mooi geweest en legt zich toe op waar hij al goed in is, het betere chill werk. Wel kan hij goed meekomen met een lesje Yoga Nidra (google het maar). Goede vakantiespot, maar daarvoor zijn we niet hier dus gaan we weer door. De eerste nachtbus in een reeks van vele.

Aurangabad, na 16 lange uren in de bus zijn we er. De stad is zoals alle steden in India; druk, vies en chaos. Echter zijn er dicht bij de stad grotten die wel heel cool zijn. De Ajanta en Ellora caves zijn supermooi. Toen de volgende nachtbus naar Mumbai. Gigantische stad, maar tegen verwachting in vonden we deze wel leuk. Aantal mooie gebouwen en leuke straatjes. We zijn hier een dagje door de sloppenwijken gelopen (Dharavi, hier zijn ook stukken van slumdog millionaire opgenomen en het boek Shantaram speelt zich hier af). Vooral de WC's maakten 'indruk'. 1 WC voor 280 mensen, 2 keer per week schoongemaakt. Was heel boeiend om te zien. Net als de grootste openluchtwasserette ter wereld, Mahalaxmi Dhobi Ghat. Hier wordt zo'n beetje alle was van Mumbai gedaan, inclusief de onze (beetje jammer wel dat er 1 handdoek achter is gebleven).

Toen opnieuw met een nachtbus van 18 uur naar Udaipur, de meest budget bus genomen die er was. Op het eerste gezicht leek het een goeie deal, bus was niet heel veel minder dan andere bussen. Gedurende de rit kwam de aap uit de mouw. Hoewel de bus vol zat bleven er maar mensen binnenkomen totdat ze drie rijen dik naast, op of over elkaar in het gangpad zaten en lagen. Gezellig. Roken in deze bus was ook geen probleem en dat werd dus ook gedaan, peukie roken tijdens een spelletje zo lang mogelijk naar blanke mensen kijken zonder met je ogen te knipperen. Inge heeft inmiddels haar sarong omgedoopt tot onzichtbaarheidsmantel en Mark probeert het spelletje mee te spelen door terug te staren. Zonder succes overigens. Udaipur was verder leuk. Misschien kennen sommigen deze stad van Octopussy, is hier opgenomen. Mooi paleis en leuke straatjes enzo.

Daarna nog maar een keer een nachtbus naar Jaisalmer. Plaats in de woestijn vlakbij de grens met Pakistan. Na de vorige rit nu maar weer een keer besloten een sleeper bus te nemen. De vorige keer was het al geen succes maar vergeleken hierbij was dat een eitje. Een uurtje of 3 over onverharde wegen door je 'sleeper' hokje heen geslingerd worden is op zich wel lachen, na 3 uur wordt het een beetje irritant. Na 16 uur loop je gesloopt, met een paar builen op je kop vloekend weg en zeg je; dit nooit meer. Dat jullie het weten mochten jullie besluiten ooit naar India te gaan. Maar goed, Jaisalmer was het zeker waard. Soort van Alladin setting met een fort dat op een groot zandkasteel lijkt. We zijn hier ook op een woestijn safari geweest. Wat inhoud dat je op een kameel de woestijn in gaat en daar op een zandduin overnacht. Echt heel vet, vooral de sterrenhemel is fantastisch als het eenmaal donker is. Het rijden op een kameel is overigens niet aan te raden als je een kinderwens hebt.

Na Jaisalmer zijn we naar Jodhpur, Pushkar en Jaipur geweest. Allemaal plaatsen met mooie paleizen en forten maar ook ontzettend heet! 45 graden is geen uitzondering. Ondanks dat en de soms verrotte busreizen hebben we een paar topweken achter de rug, beginnen het een beetje door te krijgen. Laten ons niet meer foppen in de rij en hebben een aantal vette onderhandelingsoverwinningen behaald (waarschijnlijk denken de Indiërs met wie we onderhandeld hebben hetzelfde, toch zijn wij de morele winnaars!). Wat ook nog het vermelden waard is, is dat we in Pushkar precies 6 maanden van huis waren. Best lang al, en dan te beseffen dat we pas op de helft zijn! 6 koningsmaanden achter de rug en nog 6 voor de boeg die ongetwijfeld ook te gek worden.

Nu zijn we in Amritsar, noorden van India. Hier zijn we voor de verandering met de trein gekomen. Ook een ervaring op zich. 19 uur over 842 kilometer. Hogesnelheidstrein was het dus niet maar wel comfortabeler dan met de bus! Komende 2 weken zijn we nog wel in India, hebben de grootste trekpleisters nog niet eens gehad, de Taj Mahal en Varanasi. Een andere, the golden tempel, zouden we vandaag gaan zien. Helaas is het na ruim 7 weken India 'eindelijk' raak. Inge heeft na alle nachtbussen en trein nu een nachtje WC achter de rug. Dus ziekt zij vandaag even uit terwijl ik onder het genot van een Chai (try this at home!!) het blog bijwerk.

Hoop dat jullie ons ook het volgende halfjaar blijven volgen! Vinden het leuk om jullie reacties/mailtjes/whatsappjes te lezen!

Kussies

Inge en Mark

Deel van de foto's staan online, volgt snel meer! Update: nu compleet!

 

 

Rice Paradise

Namaste,

In Midden Amerika hebben we best ve el mensen ontmoet die al in India waren geweest. De ene helft vond het fantastisch, de andere helft eens maar nooit weer. Voor ons? laten we het erop houden dat we blij zijn dat we even kunnen chillen in Goa voordat we doorgaan naar Noord-India. Dan gaan we de balans opmaken!

Zuid-India zit er dus op. Vorig blog eindigde in Madurai. Voor veel mensen een hoogtepunt in het zuiden, wij vonden er niet zoveel aan. Na Madurai door naar Kanyakumari, het meest zuidelijke puntje van India. Zonsondergang gekeken met nog een biljoen andere Indiers. De volgende dag snel door naar Varkala.

Varkala heeft een mooi strand, wat nogal wit afsteekt tegen de rode klif waar het tegenaan ligt. Bovenop de klif zijn er allemaal restaurantjes en winkeltjes. Best gezellig.
Hier zagen we ook soort van andere toeristen. Al weten ze het soms zelf niet meer. Of ze zijn gekomen in de sixties en hebben nooit meer de weg terug naar huis gevonden, of het zijn dames op leeftijd die zich tegoed doen aan jonge indische jongens die sparen voor een nieuwe scooter. Ieder z'n ding. Varkala was best leuk, dagje op het strand gelegen en weer eens een lekker ontbijtje gegeten met fruit, yoghurt en muesli. In plaats van rijst.

Vanaf Varkala met de trein naar Alleppey. De reis zou twee uurtjes duren, dat duurde het ook. En dat is dan ook het enige voordeel van de trein hier. Schiet niet op. Om de vijf minuten een station, en het boemelt maar een beetje verder. Wel meer relaxed dan in de bus, maar ook hier worden we zonder uitzondering en schaamte aangestaard. Met als verschil dat er hier constant 3 mensen tegenover je zitten die naar je kijken. Ze lijken het vooral interessant te vinden als Inge iets doet. Is natuurlijk ook vet spannend om haar aan haar oorlel te zien krabben of een slokje water te zien nemen.

Alleppey staat bekend om het rivierlandschap waar het in ligt en hét ding om hier te doen is het huren van een 'houseboat'. Via ons guesthouse geregeld dat we de volgende dag op zo'n boot konden. Daar slaap je dan een nachtje op, en de volgende ochtend ben je weer terug aan land. Heerlijk! Leek wel een beetje op Nederland, als we de palmbomen weg zouden denken. Als koning Mark en koningin Inge zaten we op onze boot, met maar liefst 3 man personeel hadden we het nog niet beter dan dit gehad in India!

Onderweg naar de volgende bestemming, Kochi, ontmoeten we een stel maffe andere reizigers die mee gingen doen aan een Riksja Run. Voor een goed doel in een Riksja 3500 km door India rijden, in 2 weken! Na de camper in Nieuw Zeeland misschien wel leuk om het naar de next level te nemen volgend jaar Alex en Berber? Kochi verder was ons niet echt gunstig gestemd en behalve de mooie Chinese vissersnetten hadden we het ook hier wel snel gezien.

Dus door naar Ooty. Dat is wat ze hier noemen een 'hillstation'. Een plek in de bergen waar de Engelsen vroeger verkoeling zochten in de zomer. En zo maar in ene hadden we het koud in India! We douchen voor het eerst sinds tijden weer warm, en trekken een spijkerbroek en sokken aan! Heel vreemd. De dag erop maken we met een klein groepje een wandeling door de bergen en de theeplantages, erg mooi en gezellig. We verbranden allebei gruwlijk, en zo zien we maar weer dat vijf maanden iedere dag zon geen garantie is. Dan gaan de slippertjes en luchtige kleren weer aan want we moeten door. Gelukkig maar een kort busritje naar Mysore.

Kort busritje werd toch nog een lang busritje. Doet er verder niet toe, zijn allang blij dat we het hebben gehaald. De buschauffeur had de avond ervoor blijkbaar een feestje gehad, de oogjes vielen namelijk af en toe dicht tijdens het rijden. Best scary. Zal wel een leuk feestje zijn geweest. In Mysore slapen we bij B&B Mysore. Erg chill guesthouse waarvan een maffe Engelsman de eigenaar is. Hij woont al best lang in India en het is leuk om verhalen uit te wisselen en wat meer te leren over India. Het ontbijt wat geserveerd wordt is heerlijk en ook 's avonds eten we mee met de familie. Best gezellig! In Mysore bezoeken we het paleis van de Maharadja's. Jammer genoeg mogen we binnen geen foto's maken, maar het was prachtig. 's Middags gaan we naar de bazaar en hebben we lol met de fruit en bloemenverkopers.

Als laatste stop voordat we naar Goa gaan, gaan we met de nachtbus naar Hampi. Een 'verlaten' stad in een rood rotslandschap temidden van rijstplantages en palmbomen. Erg bizar, maar supermooi (en heet) om te zien. Bij de Vitala tempel zien we de 'stone chariot', een stenen kar die ooit echt kon rijden. Best indrukwekkend.

Volgens de kaart kunnen we van de Vitala Tempel via een 'voetpad' naar de Royal Court area lopen. En omdat het zonnetje schijnt besluiten we dat maar te doen. Het voetpad bestaat echter niet echt en we raken een beetje verdwaald. Dan zien we aan de overkant van de rivier een man. Met een machete, dat wel. Uiteraard roepen we hem en uiteraard helpt hij ons de rivier over om ons de goede weg te wijzen. Hij wil zelfs nog voor ons een boom in klimmen om een kokosnoot te plukken. Pas later horen we overigens dat het wordt afgeraden dit stuk te lopen, schijnen nog wel eens enge mannetjes te lopen.

Later op de dag zien we de stallen van de olifanten en nog wat andere tempels. We slapen in Rocky's Guesthouse en ook daar bevalt het goed (Behalve dat het af en toe geterroriseert wordt door een groep apen. Kost Inge bijna haar Iphone en nog erger, haar ontbijt) Maar we moeten verder en we gaan met wederom een nachtbus door naar Goa. Het is een sleeperbus, wat inhoudt dat je een bed hebt in plaats van een stoel. Klinkt comfortabeler voor een nachtbus toch? Niet dus, de fantastische wegen en idem chauffeurs in India houden geen rekening met mensen die willen slapen. Het is dus eigenlijk 15 uur lang proberen niet uit het bed te flikkeren. Dat is overigens gelukt! Wat nog best een prestatie is als je je met een hand vast houdt en met je andere hand kakkerlakken van je af moet slaan.

In Goa gaan we naar het Asterix Hostel in Vagator. Volgens de commentaren op tripadvisor is het een meer 'westers' hostel en dat blijkt gelukkig ook zo te zijn. Veel reizigers en een gezellige sfeer. We slapen eindelijk weer eens in een kamer met airconditioning en rusten wat uit. Scootertje gehuurd en daarmee crossen we wat rond het dorp, verder vermaken we ons prima met niets doen!

Plan is om even bij te komen voordat we de volgende maand in Noord-India gaan doorbrengen. Volgens de berichten is het daar Zuid-India maal 2. Laat maar komen.

Inge en Mark

Foto's van Zuid-India staan online!

 

Champions League

India. Tja. Ehm. Nou. Hmm. Pfff. Ach. Zo. Ehmm. We zijn er.

Maar eerst hebben jullie nog een update van de laatste avonturen in Nieuw Zeeland tegoed. Het laatste verhaaltje schreven we in Taupo. Daar hebben we wat van het uitzicht op het meer genoten en een beetje gerelaxed. Door naar Napier, de art-deco stad van Nieuw-Zeeland. Hier hebben we een eerst bij Cape Kidnappers een tochtje achterop een traktor langs de kust gemaakt om zo een afgelegen Jan van Genten kolonie te bezoeken. 's Middags een stadswandeling gemaakt, en zo hebben we onze natuur- en cultuurquota weer behaald.

Na Napier reden we door naar Wellington. Hier hadden we nog anderhalve dag met A&B. Een bezoek gebracht aan het zeer, maar dan ook zeer, uitgebreide Te Papa museum was het hoogtepunt. 
Met goede moed hebben we ons aan het eind van de dag naar de ambassade van India begeven om te zien of we visumwaardig waren. Nou ja, we zijn er nu. Dus jullie weten ook hoe dat is afgelopen.

Toen hebben we afscheid genomen van A&B en ze uitgewuifd richting de ferry naar het zuidereiland. Wij zijn op weg gegaan naar het Tongariro National Park om daar een wandeling te maken, die maar liefst 8 uur duurde. Dankjewel Martine voor het aanraden :D
Ondanks dat het vrij pittig was, zeg maar: Mark ging bijna dood, was het absoluut de moeite waard en waren de South Crater, de Red Crater, Emerald Lakes en de Blue Lake niet iets wat we hadden willen missen.

Volgende stop was Waitomo. Hier aan 'Black Water Raften' gedaan. Dat klinkt heel spectaculair maar is eigenlijk gewoon op een band door een grot heen drijven. Én af en toe een beetje klimmen of door een klein gaatje kruipen. En oke dan, we zijn van een waterval(lletje) afgesprongen. Best leuk, maar ook best prijzig en niet te vergelijken met de grotten die we in Belize en Guatemala gezien hebben.
Wat wel heel mooi was, en dat maakte het dan wel weer goed, is dat de grotten vol zitten met glimwormen. En die glimmen dus, in het donker, en dat was mooi.

Omdat we niet zo heel veel tijd meer over hadden, en we toch graag nog naar Cape Reinga wilden hebben we de volgende dag er even 600 kilometer doorheen geduwd. Best ver. Maar het noordelijkste puntje van het noorder eiland was door zoveel mensen aanbevolen dat we niet anders konden. Eerst naar 90 mile beach, een zandstrand van niet echt 90 mile maar wel 60. Daarna door naar Cape Reinga, om de vuurtoren, de Tasmaanse zee en de Grote Oceaan (of toch de Stille?) te zien. Erg leuk. Cape Reinga is tevens een heilige plek voor de Maori's. Zij geloven dat vanaf dat punt de ziel na het overlijden naar huis keert. Heerlijke broodje kaas/salami gelunched bij Tapotupotu Bay en nog wat gesandboard op de Te Pahi duinen. Die best hoog waren.

Terug naar Auckland. Tas inpakken. Auto schoonmaken en nog een keer uit eten (om dat kerstcadeau van A&B ook maar eens te verzilveren). Fijn om de menukaart te lezen en ook daadwerkelijk te begrijpen. Het was heerlijk!

En toen gingen we naar India. Eerst vliegen naar Singapore. Daar overstappen en zo landen we 's avonds laat in Chennai. Binnen een minuut al meer bijna-ongelukken en toeters dan in 7 weken Nieuw-Zeeland. Nu zijn we ruim een week in India, voelt echter als een maand. Zoveel nieuwe, interessante, irritante indrukken. En zoveel nieuwe geurtjes en smaken. En zo ontzettend heet. En dan ook nog, nog meer dan alle andere dingen, zo ongelofelijk druk. Vergeleken bij Nieuw Zeeland is reizen in India absolute Champions League. Daarnaast heeft Inge wat last van heimwee, zat er een keer aan te komen. En dat helpt niet echt mee.

Onze trip tot nu toe is van Chennai naar Mamallapuram, Pondicherry, Thanjavur en nu Madurai gegaan.
Hier hebben we een paar mooie tempels gezien, maar eigenlijk waren het vooral de dingen die op straat gebeuren wat ons bijstaat van de eerste week. De chaos op de weg, de kleding van de vrouwen, de armoede, de mensen die ons op de foto zetten, de koeien op de weg, het voordringen in de rij, het eten, het onderhandelen, het staren, constant STAREN.

Best vermoeiend, zeker in combinatie met de hitte. We proberen dan ook vroeg op te staan en tot de lunch actief te zijn, daarna even chillen tot een uur of vier en dan weer op pad. Gelukkig voelt het hier wel veilig en kunnen we 's avonds ook gewoon over straat.

We hebben alweer een stuk met de bus gereisd, en dat voelde wel weer als vanouds (lees: midden-amerika). Ergens langs de weg instappen, geen plek voor je backpack, schreeuwende mannen enz. enz. Alhoewel het systeem hier wel interessant is want er komt hier een fluitje aan te pas. De 'conducteur' fluit als de halte eraan komt en dan staat iedereen die eruit moet netjes op. Dan is het de truuk van de passagiers die nog staan om snel iets op de vrijkomende stoel te leggen, bijvoorbeeld een tas of zakdoek, zodat zij daarna daar kunnen zitten. Het volgende fluitje is voor de halte, én dan twee fluitjes zodat de buschauffeur weet dat hij weer verder kan rijden!

We genieten wel erg van het eten. We zijn er inmiddels achter dat wij de menukaart in ieder geval niet kunnen ontcijferen, al worden we er beter in. Maar de ober kan dat des te beter, dus we laten ons goed adviseren en nemen vooral wat hij aanbeveelt. Heerlijk!
Chappati met curry, idli's met sambar en vadai voor ontbijt, samosa's, mushroom dosais, rijst met dhal. Hmmm. Hier is het vooral vegetarisch eten, dus daar doen we gewoon vooral aan mee.

Vanmiddag heerlijk gelunched. We bestelden allebei 'the meal'. Het dagmenu.
Eerst kregen we allebei een groot bananenblad voor onze neus.
Die hadden we schoon moeten maken met water, zagen we later.
Toen kwam er een man met een pan waar drie sausjes in zaten. Hup, van alles een pollepel.
Daarna kwam er een klein jongetje met een pot rijst. Waar we een aantal lepels van kregen.
Vervolgens daarover heen nog een lepel saus (dhal).
Toen nog wat pappadum en iets anders gefrituurd achtig.
Daarnaast nog twee kleine schaaltjes, één met yoghurt en één met een zoet sausje. Toetje.
Dan mix je alles samen met de hand, rechter welteverstaan, en smullen maar.
Je kan zo vaak als je wil opnieuw laten opscheppen.
Voor het toetje krijg je opnieuw witte rijst. Dan mix je de yoghurt en het sausje samen met de rijst en heb je een heerlijk zoet soort van rijstepapje.
Dan vouw je je bananenblad dicht, en dan ben je klaar.
Rekening: 140 Roepie ( 2 Euro).

Dus, zo slecht hebben we het niet en we genieten er wel een (klein) beetje van.

Inge & Mark

Owh ja: Met z'n allen: Haal door de neus adem met een diep-lang-snurkend geluid zodat alles wat in je neus zit in je keel terecht komt, haal dit vervolgens met een hard gorgelend geluid uit je keel, bol je wangen en spuug het zo op straat (voor onze voeten). Herhaal zo vaak als nodig.

 

Oudjes

Alweer 3 weken geleden sinds ons laatste verhaaltje, jullie moeten dus weer nodig bijgepraat worden. Reden voor het niet eerder posten van een blog: De oudjes.

Na de pannekoekrotsen en de pannekoeken hebben we een dagje gerelaxed in de thermale baden bij Hanmer Springs. Daarna zijn we doorgereden naar Kaikoura, bekend om walvissen en kreeft. De een om te bekijken en de ander om te eten. En omdat we er toch waren hebben we allebei gedaan. Eerst een wandeling gemaakt over het schiereiland bij Kaikoura, erg mooi, en toen de kreeft gegeten, veel werk voor een klein beetje vis, maar wel lekker! En de volgende dag walvissen gespot, niet zo veel werk voor een hele grote vis. Helaas is het duidelijk te merken dat het ooit zo uitmundende reactievermogen van de Skeeper met rasse schreden achteruit is gegaan gezien het moment supreme van de walvis (dat ie met zn staart boven water komt) op het verkeerde moment op de foto is gezet. Naja, we hebben het gezien.

Dagen daarna hebben we, geloof het of niet, voornamelijk heel veel gelopen. En geen kinderachtige stukjes mag ik wel zeggen. Hebben de te lelijke en lompe schoenen toch nog nut. Eerst bij het Abel Tasman national park. Supermooi park met goudgele stranden en schitterende uitzichten. Overigens is dit een stukje Holland glorie, park is vernoemd naar, drie keer raden, Abel Tasman. Een Nederlandse ontdekkingsreiziger die Nieuw Zeeland voor het eerst heeft ontdekt in 1642, om vervolgens weer snel weg te gaan omdat de lokale bevolking hem wilde op eten. Hier anderhalve dag gewandeld en een halve dag gekayakt. Erg leuk.

Onze laatste bestemming van het zuiderlijk eiland, Picton. Vanaf hier gaat ook de ferry naar het noordelijke eiland. Hier hebben we een dag gewandeld door de Malborough sounds, wederom erg mooi. Vanaf hier hebben we ook nog een dagje winetasting gedaan. Tandempje gehuurd en van wijngaard naar wijngaard gefietst en lekker slurpen. Na de wijntjes nog lekkere mosselen gegeten. Prima dagje! En toen met de ferry naar Wellington. Hier wilden we ons visum voor India regelen om vervolgens richting Auckland te rijden zodat we Alex (oudje 1) en Berber (oudje 2) konden oppikken op het vliegveld.

Bureaucratie is helaas niet alleen binnen de landsgrenzen van India een probleem. De ambassade van India in Wellington sluit precies om 1 uur, de (zeer uitvoerig en uitgebreide) aanvraag kan alleen op internet worden ingevuld en vanaf daar geprint. En er dient een pasfoto van 5 x 5 en een zootje dollars bij te zitten. Dit lukte dus niet meer op dezelfde dag waardoor we het pas de volgende dag konden aanvragen en we dus in 1 dag van Wellington naar Auckland moesten rijden. Maar ach, we kunnen de oudjes natuurlijk niet hulpeloos op het vliegveld laten staan dus rijden we het stuk (van 9 uur) en staan we op tijd op het vliegveld en reizen we vanaf nu 17 dagen met zn vieren! De eerste 2 dagen hebben A&B nog geen camper en hebben we dus even de tijd om Auckland te verkennen. Wij vonden het niet zo'n spectaculaire stad, de skytower en de haven waren wel leuk maar waren blij dat de camper kon worden opgehaald en we weer verder konden.

Eerste bestemming was Paihia, bij de Bay of Islands. Eerste stukje rijden voor de oudjes was spannend, de 80 werd net aangetikt maar harder ging het nog even niet. Met maar 1 geraakte spiegel viel de schade verder mee. Onderweg hadden we nog wel even tijd om voor de volgende dag een zeiltocht te boeken. s'Ochtends dus op tijd op, wij zetten het ontbijtje klaar terwijl oudje 1 en 2 iets langzamer op gang komen. En daarna zeilen. Mooi schip waarmee veel wedstrijden zijn gevaren. Inge heeft hier nog nog even bewezen een ware schipper te zijn. Had niet anders verwacht. Het reizen met z'n vieren gaat iets anders (lees, trager) dan we gewend zijn. 'Wacht maar tot jullie zo oud zijn als wij' is dan ook een veel gehoord zinnetje. Om het proces te versnellen zorgen wij dat het ontbijtje klaar staat, de route gepland wordt, de boodschapjes gedaan worden en het eten gemaakt wordt. Precies de reden dat het blog even op zich liet wachten. Maar het geeft allemaal niks, wij hebben de tijd en het is gezellig! Zo hebben we samen de Kauri (gigantische en hele oude) bomen bekeken. Zijn we in Coromandel naar de Cathedral Cove en Hot Water Beach geweest en hebben we 'The Shire', waar die hobbits uit de films wonen, gezien. Ook hebben we geisers in actie gezien en zijn we naar een 'show' geweest waar de 'Haka' (oorlogsdans) door Maori werd gedanst. Erg leuk allemaal.

Nu dus nog maar een paar dagen en dan gaan de oudjes hunzelf zien te redden op het zuidereiland en hebben wij nog maar een weekje voordat we pas echt op de proef worden gesteld in India.

Nog even een laatste, nogal trieste, toevoeging aan dit verhaal. Mark zijn zonnebril en Inge haar linkerschoen zijn verloren gegaan in de reisstrijd. We zullen ze missen.

Foto's staan ook online!

 

CHOICE!

Nog voordat we goed en wel in Nieuw Zeeland zijn aangekomen krijgen we een hoop nieuws uit Nederland waar we heimwee van krijgen. Mogelijk een elfstedentocht, konninginnedag wordt koningsdag en zwangere mensen all over the place. Dus moeten wij er hier ook maar het beste van maken!

Het begint in ieder geval goed qua weer, ook in nieuw zeeland is zonnebrand nodig. Eerste twee dagen blijven we in Christchurch om even op adem te komen. We lopen wat door de stad. Bizarre stad trouwens. Het is hier door de aardbevingen van een aantal jaar terug nog steeds een soort war-zone. Hele centrum van de stad is nog afgesloten en hele woonwijken zijn verlaten. Komt voornamelijk door moeilijkheden met de verzekeringen die (nog) niet kan/wil uitkeren. Maar goed. Lopen dus wat door de stad, pakken een filmpje en plannen de trip op het zuideiland. Dan kunnen we eindelijk onze auto ophalen! Vette Spaceship! Zijn er blij mee.

Eerste 2 dagen gaan we eigenlijk voornamelijk wildlife spotten. Eerst  hebben we gezwommen met dolfijnen in Akaroa. Leeft alleen in de wateren bij Nieuw-Zeeland en is de kleinste dolfijnensoort die er is. Met een bootje de zee op en daar dus het water in om bij een groepje dolfijnen te zwemmen, erg leuk! Daarna doorgereden naar Oamaru waar vlak voor zonsondergang een pinguin kolonie uit de zee komt waggelen, grappig om te zien. Daarna zien we ook nog de zeldzame Konings albatros, vet grote vogels, ongeveer 3 meter als ze hun vleugels uitspreiden. Mooie dingen dus. Ook zijn er hier vogeltjes die proberen op te scheppen voor de vrouwtjes (of andersom, wie weet) door zo lang mogelijk op de weg te blijven zitten en vlak voor de auto weg te vliegen. Drie vogeltjes zijn helaas als maagd gestorven.

Ook het links rijden gaat niet geheel zonder slag of stoot. Als we na het bekijken van een mooi uitzicht weer de weg op draaien kiest Mark voor de rechterbaan en raakt vervolgens behoorlijk geirriteerd als de tegenligger, volgens hem, op de verkeerde rijbaan zit. Na wat gebaren over en weer realiseren we het ons; owh jaaaa. Het was hier links rijden! De opritten, rotondes enzovoorts blijft een soort van braintraining!

Met Inge als navigator (en deeltijd narcolepsie patient) en Mark als driver (en vogeltjeskiller) rijden we de volgende dagen de Southern Scenic Route die vanaf Dunedin tot aan Queenstown gaat. Deze route gaat langs een hoop mooie/interessante plekken. Sommige stukken lijkt het net of je de hele tijd naar van die ansichtkaarten zit te kijken. We stoppen bij verschillende uitzichtpunten met mooie stranden, meren, te gekke rotsformaties, zeeleeuw kolonies en bij het meest zuidelijke puntje van het zuidelijke eiland waar de zelfontspanner op onze camera blijkt te werken! (zie foto onder). Ondertussen verbeteren we onze frisbee skills op de campings waar we blijven (badminton-setjes zijn hier niet te vinden, dus frisbeeen kon volgens ons ook wel door als campingsport). Inge blijkt een linkshandig frisbeenatuurtalent te zijn! Pieken op het WK Frisbee kan hopelijk ook nog in je dertigste levensjaar!

De Fjorden in het zuidwestelijke deel van Nieuw Zeeland zijn, volgens velen, het hoogtepunt van het land op natuurgebied. Willen we dan uiteraard ook niet missen. Wij doen een cruise door de Milford Sound. Weet niet of wij het ook het hoogtepunt vonden maar mooi was het zeker, check de foto's maar. Daarna gaan we door naar Queenstown. De hoofdstad op het gebied van toerisme, hier zouden we ons gehele jaarbudget makkelijk kunnen uitgeven aan alle tours die hier te doen zijn. We kiezen voor een tocht met een jetboat, die gaat met ongeveer 130 km/u door een riviertje van soms niet meer dan 10 cm diep en doet tussendoor af en toe een 360. CHOICE! (nieuw zeelands voor konings!). Ook brengen we onze opgedane frisbee skills in de praktijk door te gaan frisbeegolven in de Queenstown Gardens.

Na Queenstown naar Wanaka, hier beetje gechilled en naar een puzzle museum geweest (klinkt heel suf maar was soort van cool suf). 's Avonds documentaire 'Searching for Sugarman' in de plaatselijke minibios gezien. Erg chill met relaxte banken als stoelen en de grootste chocolat chip cookies de we ooit gezien hebben. En daarna door naar Fox Glacier. Hier zit, de naam zegt het al, een gletsjer. Nog nooit eerder gezien dus weer eens wat anders. We hebben hier een dagtrip gedaan, onder begeleiding van een gids op de gletsjer wandelen. Was supermooi. Vonden we stiekem misschien wel mooier en leuker dan Milford Sound. 's Avonds vieren we onze 100e (!) dag op reis met het eten van heerlijke Hollandse pannekoeken met stroop, spek en appel!

En nu zitten we in Punakaiki, bekend om de pancake rocks. Maffe rotsformaties die op een stapel pannekoeken lijken. Ook weer heel mooi.

De foto's staan ook online, hier moeten jullie het weer even mee doen!

Groetjes,

Inge & Mark