India. Tja. Ehm. Nou. Hmm. Pfff. Ach. Zo. Ehmm. We zijn er.
Maar eerst hebben jullie nog een update van de laatste avonturen in Nieuw Zeeland tegoed. Het laatste verhaaltje schreven we in Taupo. Daar hebben we wat van het uitzicht op het meer genoten en een beetje gerelaxed. Door naar Napier, de art-deco stad van Nieuw-Zeeland. Hier hebben we een eerst bij Cape Kidnappers een tochtje achterop een traktor langs de kust gemaakt om zo een afgelegen Jan van Genten kolonie te bezoeken. 's Middags een stadswandeling gemaakt, en zo hebben we onze natuur- en cultuurquota weer behaald.
Na Napier reden we door naar Wellington. Hier hadden we nog anderhalve dag met A&B. Een bezoek gebracht aan het zeer, maar dan ook zeer, uitgebreide Te Papa museum was het hoogtepunt.
Met goede moed hebben we ons aan het eind van de dag naar de ambassade van India begeven om te zien of we visumwaardig waren. Nou ja, we zijn er nu. Dus jullie weten ook hoe dat is afgelopen.
Toen hebben we afscheid genomen van A&B en ze uitgewuifd richting de ferry naar het zuidereiland. Wij zijn op weg gegaan naar het Tongariro National Park om daar een wandeling te maken, die maar liefst 8 uur duurde. Dankjewel Martine voor het aanraden :D
Ondanks dat het vrij pittig was, zeg maar: Mark ging bijna dood, was het absoluut de moeite waard en waren de South Crater, de Red Crater, Emerald Lakes en de Blue Lake niet iets wat we hadden willen missen.
Volgende stop was Waitomo. Hier aan 'Black Water Raften' gedaan. Dat klinkt heel spectaculair maar is eigenlijk gewoon op een band door een grot heen drijven. Én af en toe een beetje klimmen of door een klein gaatje kruipen. En oke dan, we zijn van een waterval(lletje) afgesprongen. Best leuk, maar ook best prijzig en niet te vergelijken met de grotten die we in Belize en Guatemala gezien hebben.
Wat wel heel mooi was, en dat maakte het dan wel weer goed, is dat de grotten vol zitten met glimwormen. En die glimmen dus, in het donker, en dat was mooi.
Omdat we niet zo heel veel tijd meer over hadden, en we toch graag nog naar Cape Reinga wilden hebben we de volgende dag er even 600 kilometer doorheen geduwd. Best ver. Maar het noordelijkste puntje van het noorder eiland was door zoveel mensen aanbevolen dat we niet anders konden. Eerst naar 90 mile beach, een zandstrand van niet echt 90 mile maar wel 60. Daarna door naar Cape Reinga, om de vuurtoren, de Tasmaanse zee en de Grote Oceaan (of toch de Stille?) te zien. Erg leuk. Cape Reinga is tevens een heilige plek voor de Maori's. Zij geloven dat vanaf dat punt de ziel na het overlijden naar huis keert. Heerlijke broodje kaas/salami gelunched bij Tapotupotu Bay en nog wat gesandboard op de Te Pahi duinen. Die best hoog waren.
Terug naar Auckland. Tas inpakken. Auto schoonmaken en nog een keer uit eten (om dat kerstcadeau van A&B ook maar eens te verzilveren). Fijn om de menukaart te lezen en ook daadwerkelijk te begrijpen. Het was heerlijk!
En toen gingen we naar India. Eerst vliegen naar Singapore. Daar overstappen en zo landen we 's avonds laat in Chennai. Binnen een minuut al meer bijna-ongelukken en toeters dan in 7 weken Nieuw-Zeeland. Nu zijn we ruim een week in India, voelt echter als een maand. Zoveel nieuwe, interessante, irritante indrukken. En zoveel nieuwe geurtjes en smaken. En zo ontzettend heet. En dan ook nog, nog meer dan alle andere dingen, zo ongelofelijk druk. Vergeleken bij Nieuw Zeeland is reizen in India absolute Champions League. Daarnaast heeft Inge wat last van heimwee, zat er een keer aan te komen. En dat helpt niet echt mee.
Onze trip tot nu toe is van Chennai naar Mamallapuram, Pondicherry, Thanjavur en nu Madurai gegaan.
Hier hebben we een paar mooie tempels gezien, maar eigenlijk waren het vooral de dingen die op straat gebeuren wat ons bijstaat van de eerste week. De chaos op de weg, de kleding van de vrouwen, de armoede, de mensen die ons op de foto zetten, de koeien op de weg, het voordringen in de rij, het eten, het onderhandelen, het staren, constant STAREN.
Best vermoeiend, zeker in combinatie met de hitte. We proberen dan ook vroeg op te staan en tot de lunch actief te zijn, daarna even chillen tot een uur of vier en dan weer op pad. Gelukkig voelt het hier wel veilig en kunnen we 's avonds ook gewoon over straat.
We hebben alweer een stuk met de bus gereisd, en dat voelde wel weer als vanouds (lees: midden-amerika). Ergens langs de weg instappen, geen plek voor je backpack, schreeuwende mannen enz. enz. Alhoewel het systeem hier wel interessant is want er komt hier een fluitje aan te pas. De 'conducteur' fluit als de halte eraan komt en dan staat iedereen die eruit moet netjes op. Dan is het de truuk van de passagiers die nog staan om snel iets op de vrijkomende stoel te leggen, bijvoorbeeld een tas of zakdoek, zodat zij daarna daar kunnen zitten. Het volgende fluitje is voor de halte, én dan twee fluitjes zodat de buschauffeur weet dat hij weer verder kan rijden!
We genieten wel erg van het eten. We zijn er inmiddels achter dat wij de menukaart in ieder geval niet kunnen ontcijferen, al worden we er beter in. Maar de ober kan dat des te beter, dus we laten ons goed adviseren en nemen vooral wat hij aanbeveelt. Heerlijk!
Chappati met curry, idli's met sambar en vadai voor ontbijt, samosa's, mushroom dosais, rijst met dhal. Hmmm. Hier is het vooral vegetarisch eten, dus daar doen we gewoon vooral aan mee.
Vanmiddag heerlijk gelunched. We bestelden allebei 'the meal'. Het dagmenu.
Eerst kregen we allebei een groot bananenblad voor onze neus.
Die hadden we schoon moeten maken met water, zagen we later.
Toen kwam er een man met een pan waar drie sausjes in zaten. Hup, van alles een pollepel.
Daarna kwam er een klein jongetje met een pot rijst. Waar we een aantal lepels van kregen.
Vervolgens daarover heen nog een lepel saus (dhal).
Toen nog wat pappadum en iets anders gefrituurd achtig.
Daarnaast nog twee kleine schaaltjes, één met yoghurt en één met een zoet sausje. Toetje.
Dan mix je alles samen met de hand, rechter welteverstaan, en smullen maar.
Je kan zo vaak als je wil opnieuw laten opscheppen.
Voor het toetje krijg je opnieuw witte rijst. Dan mix je de yoghurt en het sausje samen met de rijst en heb je een heerlijk zoet soort van rijstepapje.
Dan vouw je je bananenblad dicht, en dan ben je klaar.
Rekening: 140 Roepie ( 2 Euro).
Dus, zo slecht hebben we het niet en we genieten er wel een (klein) beetje van.
Inge & Mark
Owh ja: Met z'n allen: Haal door de neus adem met een diep-lang-snurkend geluid zodat alles wat in je neus zit in je keel terecht komt, haal dit vervolgens met een hard gorgelend geluid uit je keel, bol je wangen en spuug het zo op straat (voor onze voeten). Herhaal zo vaak als nodig.
Maar eerst hebben jullie nog een update van de laatste avonturen in Nieuw Zeeland tegoed. Het laatste verhaaltje schreven we in Taupo. Daar hebben we wat van het uitzicht op het meer genoten en een beetje gerelaxed. Door naar Napier, de art-deco stad van Nieuw-Zeeland. Hier hebben we een eerst bij Cape Kidnappers een tochtje achterop een traktor langs de kust gemaakt om zo een afgelegen Jan van Genten kolonie te bezoeken. 's Middags een stadswandeling gemaakt, en zo hebben we onze natuur- en cultuurquota weer behaald.
Na Napier reden we door naar Wellington. Hier hadden we nog anderhalve dag met A&B. Een bezoek gebracht aan het zeer, maar dan ook zeer, uitgebreide Te Papa museum was het hoogtepunt.
Met goede moed hebben we ons aan het eind van de dag naar de ambassade van India begeven om te zien of we visumwaardig waren. Nou ja, we zijn er nu. Dus jullie weten ook hoe dat is afgelopen.
Toen hebben we afscheid genomen van A&B en ze uitgewuifd richting de ferry naar het zuidereiland. Wij zijn op weg gegaan naar het Tongariro National Park om daar een wandeling te maken, die maar liefst 8 uur duurde. Dankjewel Martine voor het aanraden :D
Ondanks dat het vrij pittig was, zeg maar: Mark ging bijna dood, was het absoluut de moeite waard en waren de South Crater, de Red Crater, Emerald Lakes en de Blue Lake niet iets wat we hadden willen missen.
Volgende stop was Waitomo. Hier aan 'Black Water Raften' gedaan. Dat klinkt heel spectaculair maar is eigenlijk gewoon op een band door een grot heen drijven. Én af en toe een beetje klimmen of door een klein gaatje kruipen. En oke dan, we zijn van een waterval(lletje) afgesprongen. Best leuk, maar ook best prijzig en niet te vergelijken met de grotten die we in Belize en Guatemala gezien hebben.
Wat wel heel mooi was, en dat maakte het dan wel weer goed, is dat de grotten vol zitten met glimwormen. En die glimmen dus, in het donker, en dat was mooi.
Omdat we niet zo heel veel tijd meer over hadden, en we toch graag nog naar Cape Reinga wilden hebben we de volgende dag er even 600 kilometer doorheen geduwd. Best ver. Maar het noordelijkste puntje van het noorder eiland was door zoveel mensen aanbevolen dat we niet anders konden. Eerst naar 90 mile beach, een zandstrand van niet echt 90 mile maar wel 60. Daarna door naar Cape Reinga, om de vuurtoren, de Tasmaanse zee en de Grote Oceaan (of toch de Stille?) te zien. Erg leuk. Cape Reinga is tevens een heilige plek voor de Maori's. Zij geloven dat vanaf dat punt de ziel na het overlijden naar huis keert. Heerlijke broodje kaas/salami gelunched bij Tapotupotu Bay en nog wat gesandboard op de Te Pahi duinen. Die best hoog waren.
Terug naar Auckland. Tas inpakken. Auto schoonmaken en nog een keer uit eten (om dat kerstcadeau van A&B ook maar eens te verzilveren). Fijn om de menukaart te lezen en ook daadwerkelijk te begrijpen. Het was heerlijk!
En toen gingen we naar India. Eerst vliegen naar Singapore. Daar overstappen en zo landen we 's avonds laat in Chennai. Binnen een minuut al meer bijna-ongelukken en toeters dan in 7 weken Nieuw-Zeeland. Nu zijn we ruim een week in India, voelt echter als een maand. Zoveel nieuwe, interessante, irritante indrukken. En zoveel nieuwe geurtjes en smaken. En zo ontzettend heet. En dan ook nog, nog meer dan alle andere dingen, zo ongelofelijk druk. Vergeleken bij Nieuw Zeeland is reizen in India absolute Champions League. Daarnaast heeft Inge wat last van heimwee, zat er een keer aan te komen. En dat helpt niet echt mee.
Onze trip tot nu toe is van Chennai naar Mamallapuram, Pondicherry, Thanjavur en nu Madurai gegaan.
Hier hebben we een paar mooie tempels gezien, maar eigenlijk waren het vooral de dingen die op straat gebeuren wat ons bijstaat van de eerste week. De chaos op de weg, de kleding van de vrouwen, de armoede, de mensen die ons op de foto zetten, de koeien op de weg, het voordringen in de rij, het eten, het onderhandelen, het staren, constant STAREN.
Best vermoeiend, zeker in combinatie met de hitte. We proberen dan ook vroeg op te staan en tot de lunch actief te zijn, daarna even chillen tot een uur of vier en dan weer op pad. Gelukkig voelt het hier wel veilig en kunnen we 's avonds ook gewoon over straat.
We hebben alweer een stuk met de bus gereisd, en dat voelde wel weer als vanouds (lees: midden-amerika). Ergens langs de weg instappen, geen plek voor je backpack, schreeuwende mannen enz. enz. Alhoewel het systeem hier wel interessant is want er komt hier een fluitje aan te pas. De 'conducteur' fluit als de halte eraan komt en dan staat iedereen die eruit moet netjes op. Dan is het de truuk van de passagiers die nog staan om snel iets op de vrijkomende stoel te leggen, bijvoorbeeld een tas of zakdoek, zodat zij daarna daar kunnen zitten. Het volgende fluitje is voor de halte, én dan twee fluitjes zodat de buschauffeur weet dat hij weer verder kan rijden!
We genieten wel erg van het eten. We zijn er inmiddels achter dat wij de menukaart in ieder geval niet kunnen ontcijferen, al worden we er beter in. Maar de ober kan dat des te beter, dus we laten ons goed adviseren en nemen vooral wat hij aanbeveelt. Heerlijk!
Chappati met curry, idli's met sambar en vadai voor ontbijt, samosa's, mushroom dosais, rijst met dhal. Hmmm. Hier is het vooral vegetarisch eten, dus daar doen we gewoon vooral aan mee.
Vanmiddag heerlijk gelunched. We bestelden allebei 'the meal'. Het dagmenu.
Eerst kregen we allebei een groot bananenblad voor onze neus.
Die hadden we schoon moeten maken met water, zagen we later.
Toen kwam er een man met een pan waar drie sausjes in zaten. Hup, van alles een pollepel.
Daarna kwam er een klein jongetje met een pot rijst. Waar we een aantal lepels van kregen.
Vervolgens daarover heen nog een lepel saus (dhal).
Toen nog wat pappadum en iets anders gefrituurd achtig.
Daarnaast nog twee kleine schaaltjes, één met yoghurt en één met een zoet sausje. Toetje.
Dan mix je alles samen met de hand, rechter welteverstaan, en smullen maar.
Je kan zo vaak als je wil opnieuw laten opscheppen.
Voor het toetje krijg je opnieuw witte rijst. Dan mix je de yoghurt en het sausje samen met de rijst en heb je een heerlijk zoet soort van rijstepapje.
Dan vouw je je bananenblad dicht, en dan ben je klaar.
Rekening: 140 Roepie ( 2 Euro).
Dus, zo slecht hebben we het niet en we genieten er wel een (klein) beetje van.
Inge & Mark
Owh ja: Met z'n allen: Haal door de neus adem met een diep-lang-snurkend geluid zodat alles wat in je neus zit in je keel terecht komt, haal dit vervolgens met een hard gorgelend geluid uit je keel, bol je wangen en spuug het zo op straat (voor onze voeten). Herhaal zo vaak als nodig.
