Vals plat

Een aantal van jullie had vast al meegekregen dat we op het idiote idee gekomen zijn om te gaan fietsen door Australië. We waren een beetje klaar met alle bussen en treinen en toe aan iets meer actief. Dus hebben we fietsen gehuurd! Van die vet coole met tassen aan de zijkant en een tripcomputer. Dus hebben we onze week in Sydney niet alleen besteed aan alle dingen die daar te doen zijn maar ook voor het kopen van kampeer en fietsspul. Inmiddels dus de trotse eigenaars van een tent, matjes, kookspul, wat kleren die cool staan op een fiets en, niet onbelangrijk, creme voor de billetjes.

En dus gingen we op pad met goede benen en een hoog moraal! We hadden van tevoren bedacht dat een km of 75 per dag prima te doen moest zijn, maar voor de eerste dag even inkomen met 50 km. Viel dus even tegen! Al bij de eerste berg bleek dat we niet zulke berggeitjes zijn als Marco Pantani in z'n beste dagen. Maar goed, wij moesten het dan ook zonder EPO doen. Hoewel we ons soms wel hebben afgevraagd hoe we aan dat spul konden komen. Eerste dag was dus zwaar! De gevreesde zadelpijn was net iets erger dan gevreesd, alle bagage voelde net wat zwaarder dan gehoopt en de bergjes waren net wat hoger en steiler dan gedacht. Dat alles nam niet weg dat het ook supermooi was, we fietsten langs de kust, en het een voldaan gevoel gaf toen we aankwamen op de camping. De volgende dagen gingen steeds (op de pijn op de billetjes bij Mark na) beter, Inge pakte veel punten voor de bolletjestrui terwijl Mark, die als hij niet aan het linkeballen was vooral op het vinketouw zat, het moest doen met het rode rugnummer en zich neerlegde bij zijn rol als waterdrager. Wel bleek dat we de afstanden wat hadden onderschat, 65 km per dag was echt wel het maximum.

Wat erg leuk was aan het fietsen was dat we in kleine plaatsjes kwamen waar we anders nooit zouden zijn gestopt, zo konden we elke dag na het fietsen (en het opzetten van onze tent) chillen op just another beautiful beach. Op elke camping brachten we de gemiddelde leeftijd overigens met een jaar of 30 naar beneden. Veel Australische ouderen reizen met hun caravan door het land, ze heten hier de 'Grey Nomads'. Wel leuk die oudjes, kwamen allemaal even langs om een praatje te maken, tips te geven over de volgende bestemming en ons voor gek te verklaren met onze 'pushbike'.

Na een week of twee fietsen waren we beland in Coffs Harbour. Daar hebben we de balans opgemaakt en besloten dat we niet verder zouden fietsen dan Noosa, zo'n 1200 km van Sydney af. Dat was niet het oorspronkelijke plan, en we waren dan ook blij toen bleek dat het verhuurbedrijf de centjes voor de resterende dagen wel wilde terugstorten. Perfect.

Maar om in Noosa te komen moest er nog wel wat gefietst worden (of zoals ze in Australië zeggen; Noosa is still a long way). Sommige dagen hing Inge de hele dag op het elastiek, andere reed Mark weer hele stukken 'Chasse Patate' en reed Inge Mark het snot voor de ogen. Ook de hongerklop hebben we ervaren, net als pap in de benen. Maar naarmate de dagen vorderde ging het voor Mark vooral bergop steeds beter, koffiemolentje op en 'en danseuse' de berg op terwijl Inge geparkeerd stond. Helaas is het ook nog twee keer misgegaan. Eerst waren er een aantal spaken afgebroken bij Mark, en daar kon echt niet verder mee worden gefietst. Daardoor kon Inge ervanonder muizen en belande Mark in de bus (naja, in dit geval een taxi). Wat resulteerde in 18 km meer gefietst door Inge, iets waar ze Mark graag nog vaak aan helpt herinneren. De kapotte spaken moesten gemaakt worden en wij maakten van de nood een deugd, een welverdiende rustdag in Yamba mét een welverdiende pizza. Fietst weer gefixed en wij gaan met jus in de benen weer op pad. En dan in the middle of nowhere, net als Mark en bloc gaat rijdt ie lek. Op zich geen onoverkomelijk probleem, we proberen eerst te plakken, zit het gaatje precies bij het ventiel. Dus binnenband vervangen, allemaal soepel, totdat we het wiel terug willen zetten. Blijkt de remschijf geblokkeerd te zitten. Dus, moesten we ons wenden tot de enige manier van transport die we nog niet hebben gebruikt deze reis, liften. Gelukkig stopte er al vrij snel een aardige kerel met een pick-up en die heeft ons netjes 60 km verderop bij de dichtbijzijnde fietswinkel afgezet. En nadat het weer gefixed was konden we onze weg weer vervolgen, de Oz tour wacht namelijk op niemand.

Rustig doorgefietst, naar mooie plekken als Byron Bay en Surfers Paradise. Onderweg ook veel kangeroes gezien, hoewel de eerste levende pas na een week of twee werd gespot. Je ruikt de aangereden exemplaren op de fiets overigens extra goed, een paar honderd meter voordat er een langs de weg ligt ruik je 'm al aankomen. Nog een stukje gesmokkeld met de trein om Brisbane in te komen. De herinneringen om het drukke Sydney uit te komen waren nog vers en de trein leek ons een goed alternatief.

Aangekomen in Brisbane kregen we bericht van het verhuurbedrijfje waar we de fietsen konden inleveren en hoeveel knaken er retour zouden komen. Dat viel ietwat tegen.

Daarom, vrij onbezonnen, besloten om in te gaan op een goede camper relocation deal. Een campervan terugbrengen van Brisbane naar Sydney in 1 dag tegen vergoeding van brandstof en nog een mooie reiskostenvergoeding toe. Dus campertje opgehaald, alle troep inclusief fietsen achterin geduwd en richting Sydney gegaan. Vrij slecht weer onderweg. Toen stopte de ruitenwissers er midden op de snelweg mee en moesten we wachten op de Australische ANWB.

Sta je dan, lekker in de regen naast de snelweg in het pikkedonker. Maar allemaal weer goed gekomen. We hebben het al afgeklopt, maar wij zijn stiekem al 10 maanden lang geluksvogels. Toch nog best frusterend om in 12 uur te rijden waar je bijna 1 maand over gefietst hebt!

Na 12 uur gereden te hebben was er genoeg tijd om de volgende reismethode uitgebreid te bespreken, en waren we eenmaal aangekomen in Sydney all game. Direct na het inleveren van de camper door naar het vliegveld om een auto te huren. En na ubersterke onderhandelingskills van Inge, 100 dollar korting, dubbele upgrade en een volle tank, zijn we nu de tijdelijke trotse eigenaren van een Toyota Yaris. Fietsen laten ophalen en zo zijn we er financieel toch weer goed uitgekomen.


Eindstand Klassement:
Inge: 1002.26 km; gele trui
Mark: (1002.26 - 18 =) 984.26 km; bolletjestrui; witte trui; groen trui

Toen hebben we Sydney snel weer verlaten om wat dingen te gaan bekijken die we op de fiets hebben overgeslagen. Als eerste op de agenda de 'Blue Mountains'. Erg mooi, en heeel koud. We waren ondertussen in Brisbane gewend aan nachten van 15 graden. Dan valt terug naar 4 met heel veel wind in een tentje toch weer even tegen. Kwam de auto gelijk goed van pas want Inge heeft midden in de nacht d'r slaapzak gepakt en is lekker binnen gaan liggen. Dat gaat met een fiets toch wat lastig.

De dag erop een mooie wandeling door het national park gemaakt en zo blijven we toch actief. Vervolgens doorgereden naar Hunter Valley om wat wijntjes te proeven/kopen. Ook dat is gelukt. Nu gaan we weer langzaam terug naar Brisbane om vanaf daar de toeristische route weer op te pakken en vooral veel strandjes aan te doen.

Ook het vermelden waard dat we over zeven weken alweer thuis zijn én dat de laatste terugvlucht van Londen naar Amsterdam inmiddels geboekt is. We hebben er zin in! Jullie ook?

Cheers,

Inge en Mark

Nwe foto's staan online. Ten minste het eerste deel van de tocht. Het tweede deel geeft wat probleempjes. Komt asap.

Daarnaast heeft Inge per ongeluk het vorige verhaaltje gedelete. Dat hebben we opnieuw geplaatst, maar helaas zijn al jullie reacties dus verloren gegaan! We hebben ze wel gelezen en vonden ze erg leuk hoor! Alle 11! :D

 

Change of plans

Na de overweldigende reacties op ons vorige verhaal staat iedereen ongetwijfeld te springen om te lezen wat wij de afgelopen 3 weken hebben gedaan. Nou, komt ie.

Een van de hoogtepunten was uiteraard het weerzien met Anne! We zaten nog even in de stress (voor zover wij nog weten hoe dat voelt) of ze haar overstap wel zou halen maar dat ging allemaal prima en dus stapten we met z'n drieën het vliegtuig in van Kuala  Lumpur naar Medan, de hoofdstad van Sumatra. Leuk weetje misschien dat wij in het eerste vliegtuig zaten dat landde op het nieuwe vliegveld van Medan. Minder leuk dat dit vliegveld vet ver uit de richting is en dat de weg er naar toe nog niet af is. Gelukkig hebben we het vervoer naar onze eerste bestemming, Bukit Lawang, al geregeld. Eigenlijk hebben we (lees: Inge) alles al geregeld en geboekt. Dit vanwege de drukte tijdens de Ramadan. Bijna heel Sumatra is islamitisch en daar hadden we eigenlijk vergeten rekening mee te houden toen we besloten naar Sumatra te gaan. Gelukkig hoefden wij niet op een houtje te bijten, genoeg Nasi Goreng voor ons!

Eerste bestemming dus Bukit Lawang, ruim 5 uur rijden vanaf het vliegveld, genoeg tijd om Anne eens flink aan de tand te voelen over de gang van zaken in Nederland. Helaas lijdt zij ook aan dezelfde part-time narcolepsie ziekte als Inge en ligt ze na 5 minuten al te tukken. Eenmaal aangekomen krijgen we de langverwachte update en cadeaus uit Nederland onder het genot van Nasi Goreng, Pisang Goreng en een Bintang biertje. We regelen gelijk een 2 daagse jungle trek. Zijn hier namelijk Oeran-Oetangs, en daar gaan we naar op zoek! Nadat Anne haar afritsbroek heeft aangedaan en we nog wat Pisang Goreng hebben gegeten gaan we op pad. Al vrij snel zien we de eerste apen, echt coole beesten. En aangezien ze alleen nog maar hier en in Borneo in het wild leven voelt het ook echt speciaal dat we ze in het wild kunnen zien. Het klimmen en klauteren in de jungle is wel vet zwaar en heet. Onze gids doet het allemaal zonder eten en drinken, gelukkig heeft hij voor ons wel wat eten mee genomen, Nasi Goreng! We zien nog een aantal apen, waaronder Mina. Mina is de gestoorde aap die vrij regelmatig mensen aanvalt. Terwijl onze gids een tros bananen tevoorschijn haalt om Mina af te leiden sluipen wij zover mogelijk bij die gekke aap vandaan, even later voegt onze gids zich weer bij ons zonder tros bananen, hopende dat we Mina niet meer tegenkomen.  Te meer omdat hij verder ook geen eten meer heeft. We slapen in geimproviseerde tenten van vuilniszakken op matjes van 1 centimer. Alles is geoorloofd voor die echte jungle ervaring he. De volgende dag, na een niet zo comfortabele nacht in de jungle, weer terug lopen. Zweten als een malle maar wel weer een aantal apen, inclusief baby's gespot. Eenmaal terug ritst Anne haar pijpen af en eten we Mie Goreng. Ook lekker. De accommodatie waar we slapen is een leuk bamboe hutje. Helaas heeft Inge net een recensie online gelezen over ratten die over de gasten heen liepen. Hierdoor wordt de slaap toch iets minder snel gevat. Zeker voor Anne, die op een matrasje op de grond ligt.

We gaan ook nog naar een olifanten ding. Vet toeristisch maar toch wel cool om zo dicht bij die beesten te zijn. We wassen en voeren ze en Inge wordt zelfs nog vrij intiem met een olifant (zie foto). Overigens is voor de tweede keer deze reis een kerel met een machete onze reddende engel. Onderweg ligt er een omgewaaide boom op de weg. Toevallig komt er vanaf de andere kant iemand die voor ons de weg vrij hakt met, zo te zien, zijn pas geslepen machete. Help me onthouden dat ik thuis ook zo'n ding koop, je weet nooit waar het goed voor is. We chillen ook nog een dagje bij de rivier en doen ons vooral tegoed aan pisang goreng en, jawel, nasi goreng.

Dan gaan we door naar Lake Toba. Een gigantisch kratermeer. Helaas valt het weer hier wat tegen, maar we maken er het beste van en aangezien Anne haar afritsbroek heeft kan ze goed inspelen op de het wisselvallige weer. We nemen een kooklesje bij Heddy waar we curry, gado gado en pisang goreng leren maken. Lekker! Volgende dag huren we scootertjes en cruisen we het eiland rond. Best leuk! Ook in dit guesthouse is er weer een 'extra bed' in de kamer geplaatst. Met andere woorden, een matras op de grond. Als we naar bed gaan dan kan Mark het toch niet laten om te vermelden dat het net voelt alsof we een huisdier hebben, zo met Anne op een matrasje aan het voeteneind.

Daarna naar Berastagi, zacht uitgedrukt een niet zo'n bruisende stad. En dan de geboekte kamer. We hebben een homestay geboekt maar ze willen ons laten slapen in een afgeleefde kamer in een leeg huis zonder normaal toilet of douche. Dat willen we niet dus worden we meegenomen naar hun eigen huis, '400' meter verderop. Na ruim 2 km lopen zijn we er en worden we gestald in, jawel, een heuse karaoke kamer! 3 matrasjes op de grond en een discobal, vette party. Inge is verbolgen en Mark quote 'je kan mij wel uit de kamer halen maar je haalt de kamer niet uit mij'. We probeerden de dag nog te redden met een bezoek aan de 'tourist market' en het koolmonument (een krop sla op een pilaar) maar hoogtepunt was de nasi goreng in het naastgelegen etablissement (eetschuur). Als klap op de vuurpijl is Mark ziek voor de activiteit waar we hier voor gekomen zijn, vulkaan Sibayak. Terwijl Mark dus achterblijft in de karaokekamer beklimmen de dames de vulkaan tot een hoogte van 2212 meter. Gelukkig was deze trip wel de moeite waard.
Gelukkig zijn we heel flexibel en besluiten we om deze bijzondere locatie zsm te verlaten. We gaan een nachtje eerder naar Medan en verwennen onszelf met een ***** hotel. Superdeluxe. Helaas staat de volgende dag backpacklife weer voor de deur en verhuizen we naar een hotel wat meer bij ons budget, en ondertussen ook ons voorkomen, past. We maken nog een citytour door de stad en de dag daarop vliegen we naar het noordelijkste puntje van Sumatra, Banda Aceh.

Het is nog even spannend of we de veerboot gaan halen want onze lokale vliegmaatschappij heeft besloten om twee uur later te vertrekken. Daarbuiten staat de maatschappij ook nog eens op de zwarte lijst, dus maken we ons dubbel zorgen of we überhaupt nog gaan aankomen.
Maar door wederom een stukje goede voorbereiding van Inge zitten we om 4 uur op de boot richting paradijs eiland Pulau Weh.

Het is morgen suikerfeest en dat gaat niet onopgemerkt voorbij. Bij aankomst deelt de eigenaresse ons mee dat we niet mogen zwemmen en snorkelen. We zijn blij als blijkt dat we morgen toch nog wat te bikken krijgen. Hmm. Geen beste start. De deluxe kamer blijkt een houten schuur met koude douche en zonder wasbak. Heerlijk.
Noodgedwongen chillen we dus de volgende dag in het zonnetje.
De overige dagen doen we ook niet zo heel veel. Inge en Anne gaan duiken en we  verkennen met z'n allen snorkelland. Het is prachtig onder water en we zien veel verschillende soorten vissen, inktvis, aal, schildpad, barracuda's en Anne ziet een haai! Uiteraard chillen we ook nog wat op t strand en eten we Nasi Goreng.

Ook de terugvlucht is weer twee uur later. Dus gaan we daarvoor nog naar het Tsunami museum. De tsunami van 2004 was vlakbij Banda Aceh en dat heeft veel gevolgen voor deze regio gehad. We zijn ook nog wezen kijken bij een schip wat door de tsunami 4 km inland was geduwd. Best bizar.

Daarna zijn we weer in Medan en nadat we onze tassen hebben leeggehaald en alles bij Annie hebben gestopt hebben we nog even gechilled in ons luxe hotel.
Anne is vandaag via Kuala Lumpur naar NL vertrokken en wij gaan weer met zijn tweetjes op pad. Nu zitten we op Singapore aiport te wachten op onze nachtvlucht. We hebben de plannen iets aangepast en we vliegen dus niet naar Johannesburg, maar naar Sydney!
Wat we daar gaan doen houden we als cliffhanger voor het volgende verhaal. Tot dan kunnen jullie je vermaken met de fotootjes van Sumatra.

Nou, oogjes dicht en snaveltjes toe.
Welterusten!

Inge en Mark

P.S.: We hebben vernomen dat het plaatsen van berichtjes voor sommige onder ons wat lastig is. Omdat we het wel leuk vinden om wat van jullie te horen, bij deze een kort uitlegje. Alhoewel wij wel denken dat als het bepaalde niet nader te noemen fans lukt, het andere volgers toch ook zou moeten lukken :D
Tik je berichtje en je naam in het tekstvak en bij 'reageer als' selecteer je 'Anoniem'. Dan klik je op 'Publiceren'.

Update 24/9: Inge heeft dit verhaalte per ongeluk gedelete. We hebben het opnieuw geplaatst maar helaas zijn de reacties verloren gegaan. We hebben ze wel gelezen hoor, en vonden ze erg leuk! Alle 11! :D