Na de overweldigende reacties op ons vorige verhaal staat iedereen ongetwijfeld te springen om te lezen wat wij de afgelopen 3 weken hebben gedaan. Nou, komt ie.
Een van de hoogtepunten was uiteraard het weerzien met Anne! We zaten nog even in de stress (voor zover wij nog weten hoe dat voelt) of ze haar overstap wel zou halen maar dat ging allemaal prima en dus stapten we met z'n drieën het vliegtuig in van Kuala Lumpur naar Medan, de hoofdstad van Sumatra. Leuk weetje misschien dat wij in het eerste vliegtuig zaten dat landde op het nieuwe vliegveld van Medan. Minder leuk dat dit vliegveld vet ver uit de richting is en dat de weg er naar toe nog niet af is. Gelukkig hebben we het vervoer naar onze eerste bestemming, Bukit Lawang, al geregeld. Eigenlijk hebben we (lees: Inge) alles al geregeld en geboekt. Dit vanwege de drukte tijdens de Ramadan. Bijna heel Sumatra is islamitisch en daar hadden we eigenlijk vergeten rekening mee te houden toen we besloten naar Sumatra te gaan. Gelukkig hoefden wij niet op een houtje te bijten, genoeg Nasi Goreng voor ons!
Eerste bestemming dus Bukit Lawang, ruim 5 uur rijden vanaf het vliegveld, genoeg tijd om Anne eens flink aan de tand te voelen over de gang van zaken in Nederland. Helaas lijdt zij ook aan dezelfde part-time narcolepsie ziekte als Inge en ligt ze na 5 minuten al te tukken. Eenmaal aangekomen krijgen we de langverwachte update en cadeaus uit Nederland onder het genot van Nasi Goreng, Pisang Goreng en een Bintang biertje. We regelen gelijk een 2 daagse jungle trek. Zijn hier namelijk Oeran-Oetangs, en daar gaan we naar op zoek! Nadat Anne haar afritsbroek heeft aangedaan en we nog wat Pisang Goreng hebben gegeten gaan we op pad. Al vrij snel zien we de eerste apen, echt coole beesten. En aangezien ze alleen nog maar hier en in Borneo in het wild leven voelt het ook echt speciaal dat we ze in het wild kunnen zien. Het klimmen en klauteren in de jungle is wel vet zwaar en heet. Onze gids doet het allemaal zonder eten en drinken, gelukkig heeft hij voor ons wel wat eten mee genomen, Nasi Goreng! We zien nog een aantal apen, waaronder Mina. Mina is de gestoorde aap die vrij regelmatig mensen aanvalt. Terwijl onze gids een tros bananen tevoorschijn haalt om Mina af te leiden sluipen wij zover mogelijk bij die gekke aap vandaan, even later voegt onze gids zich weer bij ons zonder tros bananen, hopende dat we Mina niet meer tegenkomen. Te meer omdat hij verder ook geen eten meer heeft. We slapen in geimproviseerde tenten van vuilniszakken op matjes van 1 centimer. Alles is geoorloofd voor die echte jungle ervaring he. De volgende dag, na een niet zo comfortabele nacht in de jungle, weer terug lopen. Zweten als een malle maar wel weer een aantal apen, inclusief baby's gespot. Eenmaal terug ritst Anne haar pijpen af en eten we Mie Goreng. Ook lekker. De accommodatie waar we slapen is een leuk bamboe hutje. Helaas heeft Inge net een recensie online gelezen over ratten die over de gasten heen liepen. Hierdoor wordt de slaap toch iets minder snel gevat. Zeker voor Anne, die op een matrasje op de grond ligt.
We gaan ook nog naar een olifanten ding. Vet toeristisch maar toch wel cool om zo dicht bij die beesten te zijn. We wassen en voeren ze en Inge wordt zelfs nog vrij intiem met een olifant (zie foto). Overigens is voor de tweede keer deze reis een kerel met een machete onze reddende engel. Onderweg ligt er een omgewaaide boom op de weg. Toevallig komt er vanaf de andere kant iemand die voor ons de weg vrij hakt met, zo te zien, zijn pas geslepen machete. Help me onthouden dat ik thuis ook zo'n ding koop, je weet nooit waar het goed voor is. We chillen ook nog een dagje bij de rivier en doen ons vooral tegoed aan pisang goreng en, jawel, nasi goreng.
Dan gaan we door naar Lake Toba. Een gigantisch kratermeer. Helaas valt het weer hier wat tegen, maar we maken er het beste van en aangezien Anne haar afritsbroek heeft kan ze goed inspelen op de het wisselvallige weer. We nemen een kooklesje bij Heddy waar we curry, gado gado en pisang goreng leren maken. Lekker! Volgende dag huren we scootertjes en cruisen we het eiland rond. Best leuk! Ook in dit guesthouse is er weer een 'extra bed' in de kamer geplaatst. Met andere woorden, een matras op de grond. Als we naar bed gaan dan kan Mark het toch niet laten om te vermelden dat het net voelt alsof we een huisdier hebben, zo met Anne op een matrasje aan het voeteneind.
Daarna naar Berastagi, zacht uitgedrukt een niet zo'n bruisende stad. En dan de geboekte kamer. We hebben een homestay geboekt maar ze willen ons laten slapen in een afgeleefde kamer in een leeg huis zonder normaal toilet of douche. Dat willen we niet dus worden we meegenomen naar hun eigen huis, '400' meter verderop. Na ruim 2 km lopen zijn we er en worden we gestald in, jawel, een heuse karaoke kamer! 3 matrasjes op de grond en een discobal, vette party. Inge is verbolgen en Mark quote 'je kan mij wel uit de kamer halen maar je haalt de kamer niet uit mij'. We probeerden de dag nog te redden met een bezoek aan de 'tourist market' en het koolmonument (een krop sla op een pilaar) maar hoogtepunt was de nasi goreng in het naastgelegen etablissement (eetschuur). Als klap op de vuurpijl is Mark ziek voor de activiteit waar we hier voor gekomen zijn, vulkaan Sibayak. Terwijl Mark dus achterblijft in de karaokekamer beklimmen de dames de vulkaan tot een hoogte van 2212 meter. Gelukkig was deze trip wel de moeite waard.
Gelukkig zijn we heel flexibel en besluiten we om deze bijzondere locatie zsm te verlaten. We gaan een nachtje eerder naar Medan en verwennen onszelf met een ***** hotel. Superdeluxe. Helaas staat de volgende dag backpacklife weer voor de deur en verhuizen we naar een hotel wat meer bij ons budget, en ondertussen ook ons voorkomen, past. We maken nog een citytour door de stad en de dag daarop vliegen we naar het noordelijkste puntje van Sumatra, Banda Aceh.
Het is nog even spannend of we de veerboot gaan halen want onze lokale vliegmaatschappij heeft besloten om twee uur later te vertrekken. Daarbuiten staat de maatschappij ook nog eens op de zwarte lijst, dus maken we ons dubbel zorgen of we überhaupt nog gaan aankomen.
Maar door wederom een stukje goede voorbereiding van Inge zitten we om 4 uur op de boot richting paradijs eiland Pulau Weh.
Het is morgen suikerfeest en dat gaat niet onopgemerkt voorbij. Bij aankomst deelt de eigenaresse ons mee dat we niet mogen zwemmen en snorkelen. We zijn blij als blijkt dat we morgen toch nog wat te bikken krijgen. Hmm. Geen beste start. De deluxe kamer blijkt een houten schuur met koude douche en zonder wasbak. Heerlijk.
Noodgedwongen chillen we dus de volgende dag in het zonnetje.
De overige dagen doen we ook niet zo heel veel. Inge en Anne gaan duiken en we verkennen met z'n allen snorkelland. Het is prachtig onder water en we zien veel verschillende soorten vissen, inktvis, aal, schildpad, barracuda's en Anne ziet een haai! Uiteraard chillen we ook nog wat op t strand en eten we Nasi Goreng.
Ook de terugvlucht is weer twee uur later. Dus gaan we daarvoor nog naar het Tsunami museum. De tsunami van 2004 was vlakbij Banda Aceh en dat heeft veel gevolgen voor deze regio gehad. We zijn ook nog wezen kijken bij een schip wat door de tsunami 4 km inland was geduwd. Best bizar.
Daarna zijn we weer in Medan en nadat we onze tassen hebben leeggehaald en alles bij Annie hebben gestopt hebben we nog even gechilled in ons luxe hotel.
Anne is vandaag via Kuala Lumpur naar NL vertrokken en wij gaan weer met zijn tweetjes op pad. Nu zitten we op Singapore aiport te wachten op onze nachtvlucht. We hebben de plannen iets aangepast en we vliegen dus niet naar Johannesburg, maar naar Sydney!
Wat we daar gaan doen houden we als cliffhanger voor het volgende verhaal. Tot dan kunnen jullie je vermaken met de fotootjes van Sumatra.
Nou, oogjes dicht en snaveltjes toe.
Welterusten!
Inge en Mark
P.S.: We hebben vernomen dat het plaatsen van berichtjes voor sommige onder ons wat lastig is. Omdat we het wel leuk vinden om wat van jullie te horen, bij deze een kort uitlegje. Alhoewel wij wel denken dat als het bepaalde niet nader te noemen fans lukt, het andere volgers toch ook zou moeten lukken :D
Tik je berichtje en je naam in het tekstvak en bij 'reageer als' selecteer je 'Anoniem'. Dan klik je op 'Publiceren'.
Update 24/9: Inge heeft dit verhaalte per ongeluk gedelete. We hebben het opnieuw geplaatst maar helaas zijn de reacties verloren gegaan. We hebben ze wel gelezen hoor, en vonden ze erg leuk! Alle 11! :D
Een van de hoogtepunten was uiteraard het weerzien met Anne! We zaten nog even in de stress (voor zover wij nog weten hoe dat voelt) of ze haar overstap wel zou halen maar dat ging allemaal prima en dus stapten we met z'n drieën het vliegtuig in van Kuala Lumpur naar Medan, de hoofdstad van Sumatra. Leuk weetje misschien dat wij in het eerste vliegtuig zaten dat landde op het nieuwe vliegveld van Medan. Minder leuk dat dit vliegveld vet ver uit de richting is en dat de weg er naar toe nog niet af is. Gelukkig hebben we het vervoer naar onze eerste bestemming, Bukit Lawang, al geregeld. Eigenlijk hebben we (lees: Inge) alles al geregeld en geboekt. Dit vanwege de drukte tijdens de Ramadan. Bijna heel Sumatra is islamitisch en daar hadden we eigenlijk vergeten rekening mee te houden toen we besloten naar Sumatra te gaan. Gelukkig hoefden wij niet op een houtje te bijten, genoeg Nasi Goreng voor ons!
Eerste bestemming dus Bukit Lawang, ruim 5 uur rijden vanaf het vliegveld, genoeg tijd om Anne eens flink aan de tand te voelen over de gang van zaken in Nederland. Helaas lijdt zij ook aan dezelfde part-time narcolepsie ziekte als Inge en ligt ze na 5 minuten al te tukken. Eenmaal aangekomen krijgen we de langverwachte update en cadeaus uit Nederland onder het genot van Nasi Goreng, Pisang Goreng en een Bintang biertje. We regelen gelijk een 2 daagse jungle trek. Zijn hier namelijk Oeran-Oetangs, en daar gaan we naar op zoek! Nadat Anne haar afritsbroek heeft aangedaan en we nog wat Pisang Goreng hebben gegeten gaan we op pad. Al vrij snel zien we de eerste apen, echt coole beesten. En aangezien ze alleen nog maar hier en in Borneo in het wild leven voelt het ook echt speciaal dat we ze in het wild kunnen zien. Het klimmen en klauteren in de jungle is wel vet zwaar en heet. Onze gids doet het allemaal zonder eten en drinken, gelukkig heeft hij voor ons wel wat eten mee genomen, Nasi Goreng! We zien nog een aantal apen, waaronder Mina. Mina is de gestoorde aap die vrij regelmatig mensen aanvalt. Terwijl onze gids een tros bananen tevoorschijn haalt om Mina af te leiden sluipen wij zover mogelijk bij die gekke aap vandaan, even later voegt onze gids zich weer bij ons zonder tros bananen, hopende dat we Mina niet meer tegenkomen. Te meer omdat hij verder ook geen eten meer heeft. We slapen in geimproviseerde tenten van vuilniszakken op matjes van 1 centimer. Alles is geoorloofd voor die echte jungle ervaring he. De volgende dag, na een niet zo comfortabele nacht in de jungle, weer terug lopen. Zweten als een malle maar wel weer een aantal apen, inclusief baby's gespot. Eenmaal terug ritst Anne haar pijpen af en eten we Mie Goreng. Ook lekker. De accommodatie waar we slapen is een leuk bamboe hutje. Helaas heeft Inge net een recensie online gelezen over ratten die over de gasten heen liepen. Hierdoor wordt de slaap toch iets minder snel gevat. Zeker voor Anne, die op een matrasje op de grond ligt.
We gaan ook nog naar een olifanten ding. Vet toeristisch maar toch wel cool om zo dicht bij die beesten te zijn. We wassen en voeren ze en Inge wordt zelfs nog vrij intiem met een olifant (zie foto). Overigens is voor de tweede keer deze reis een kerel met een machete onze reddende engel. Onderweg ligt er een omgewaaide boom op de weg. Toevallig komt er vanaf de andere kant iemand die voor ons de weg vrij hakt met, zo te zien, zijn pas geslepen machete. Help me onthouden dat ik thuis ook zo'n ding koop, je weet nooit waar het goed voor is. We chillen ook nog een dagje bij de rivier en doen ons vooral tegoed aan pisang goreng en, jawel, nasi goreng.
Dan gaan we door naar Lake Toba. Een gigantisch kratermeer. Helaas valt het weer hier wat tegen, maar we maken er het beste van en aangezien Anne haar afritsbroek heeft kan ze goed inspelen op de het wisselvallige weer. We nemen een kooklesje bij Heddy waar we curry, gado gado en pisang goreng leren maken. Lekker! Volgende dag huren we scootertjes en cruisen we het eiland rond. Best leuk! Ook in dit guesthouse is er weer een 'extra bed' in de kamer geplaatst. Met andere woorden, een matras op de grond. Als we naar bed gaan dan kan Mark het toch niet laten om te vermelden dat het net voelt alsof we een huisdier hebben, zo met Anne op een matrasje aan het voeteneind.
Daarna naar Berastagi, zacht uitgedrukt een niet zo'n bruisende stad. En dan de geboekte kamer. We hebben een homestay geboekt maar ze willen ons laten slapen in een afgeleefde kamer in een leeg huis zonder normaal toilet of douche. Dat willen we niet dus worden we meegenomen naar hun eigen huis, '400' meter verderop. Na ruim 2 km lopen zijn we er en worden we gestald in, jawel, een heuse karaoke kamer! 3 matrasjes op de grond en een discobal, vette party. Inge is verbolgen en Mark quote 'je kan mij wel uit de kamer halen maar je haalt de kamer niet uit mij'. We probeerden de dag nog te redden met een bezoek aan de 'tourist market' en het koolmonument (een krop sla op een pilaar) maar hoogtepunt was de nasi goreng in het naastgelegen etablissement (eetschuur). Als klap op de vuurpijl is Mark ziek voor de activiteit waar we hier voor gekomen zijn, vulkaan Sibayak. Terwijl Mark dus achterblijft in de karaokekamer beklimmen de dames de vulkaan tot een hoogte van 2212 meter. Gelukkig was deze trip wel de moeite waard.
Gelukkig zijn we heel flexibel en besluiten we om deze bijzondere locatie zsm te verlaten. We gaan een nachtje eerder naar Medan en verwennen onszelf met een ***** hotel. Superdeluxe. Helaas staat de volgende dag backpacklife weer voor de deur en verhuizen we naar een hotel wat meer bij ons budget, en ondertussen ook ons voorkomen, past. We maken nog een citytour door de stad en de dag daarop vliegen we naar het noordelijkste puntje van Sumatra, Banda Aceh.
Het is nog even spannend of we de veerboot gaan halen want onze lokale vliegmaatschappij heeft besloten om twee uur later te vertrekken. Daarbuiten staat de maatschappij ook nog eens op de zwarte lijst, dus maken we ons dubbel zorgen of we überhaupt nog gaan aankomen.
Maar door wederom een stukje goede voorbereiding van Inge zitten we om 4 uur op de boot richting paradijs eiland Pulau Weh.
Het is morgen suikerfeest en dat gaat niet onopgemerkt voorbij. Bij aankomst deelt de eigenaresse ons mee dat we niet mogen zwemmen en snorkelen. We zijn blij als blijkt dat we morgen toch nog wat te bikken krijgen. Hmm. Geen beste start. De deluxe kamer blijkt een houten schuur met koude douche en zonder wasbak. Heerlijk.
Noodgedwongen chillen we dus de volgende dag in het zonnetje.
De overige dagen doen we ook niet zo heel veel. Inge en Anne gaan duiken en we verkennen met z'n allen snorkelland. Het is prachtig onder water en we zien veel verschillende soorten vissen, inktvis, aal, schildpad, barracuda's en Anne ziet een haai! Uiteraard chillen we ook nog wat op t strand en eten we Nasi Goreng.
Ook de terugvlucht is weer twee uur later. Dus gaan we daarvoor nog naar het Tsunami museum. De tsunami van 2004 was vlakbij Banda Aceh en dat heeft veel gevolgen voor deze regio gehad. We zijn ook nog wezen kijken bij een schip wat door de tsunami 4 km inland was geduwd. Best bizar.
Daarna zijn we weer in Medan en nadat we onze tassen hebben leeggehaald en alles bij Annie hebben gestopt hebben we nog even gechilled in ons luxe hotel.
Anne is vandaag via Kuala Lumpur naar NL vertrokken en wij gaan weer met zijn tweetjes op pad. Nu zitten we op Singapore aiport te wachten op onze nachtvlucht. We hebben de plannen iets aangepast en we vliegen dus niet naar Johannesburg, maar naar Sydney!
Wat we daar gaan doen houden we als cliffhanger voor het volgende verhaal. Tot dan kunnen jullie je vermaken met de fotootjes van Sumatra.
Nou, oogjes dicht en snaveltjes toe.
Welterusten!
Inge en Mark
P.S.: We hebben vernomen dat het plaatsen van berichtjes voor sommige onder ons wat lastig is. Omdat we het wel leuk vinden om wat van jullie te horen, bij deze een kort uitlegje. Alhoewel wij wel denken dat als het bepaalde niet nader te noemen fans lukt, het andere volgers toch ook zou moeten lukken :D
Tik je berichtje en je naam in het tekstvak en bij 'reageer als' selecteer je 'Anoniem'. Dan klik je op 'Publiceren'.
Update 24/9: Inge heeft dit verhaalte per ongeluk gedelete. We hebben het opnieuw geplaatst maar helaas zijn de reacties verloren gegaan. We hebben ze wel gelezen hoor, en vonden ze erg leuk! Alle 11! :D
Geen opmerkingen:
Een reactie posten