Panda Punten

Foe Yong Hai,

 

Vanwege de opruiende teksten en aanstootgevende foto's op ons blog heeft de Cinese overheid besloten geen toegang te verlenen tot ons blog in China. Doen we het toch lekker vanuit Vietnam!

China dus, wat een allejezus groot land is dat zeg. Wisten we natuurlijk wel, maar als je er dan bent en van plaats naar plaats wil merk je het pas echt. Eerst van Hong Kong naar Peking, 24 uur in de trein. Een van de vele lange treinreizen die we hier hebben gemaakt. Deze waren overigens prima. Je moet even door het geroggel, geslurp, gesmak en het gestaar heen maar dan is het prima. We moeten eruit hebben gezien als twee indianen op mars toen we de trein in kwamen. Na de trein ervaringen in India leek het hier wel op een vijf sterren hotel!
Jullie vragen je uiteraard ook af hoe het dan gaat met de toiletgang. Geen pretje in de trein of de stations. Onze lichamen zijn na 8 maanden echter zo getraind dat we zodra we in het zicht van het hotel pas weer moeten. Prettig want in een open ruimte zonder enige privacy even lekker poepen terwijl er voor en achter je mensen hetzelfde zitten te doen is een vorm van je aanpassen aan de lokale gewoontes die ons net te ver gaat. Dit geldt ook voor de ondefinieerbare, ronduit ranzige of weerzinwekkende dingen die ze hier allemaal vreten (Ja, ik noem het vreten want hoe ze hier dingen naar binnen werken kun je geen eten noemen). Ingewanden, hersenen, hond, rat, musjes, zeesterren, slang, varkenssnuit etc. Dan dus nog liever instant noodles. Zeker het vermelden waard dat we afgelopen maand minstens 10 van die bakken als diner verorbert hebben.

Maar goed, ik dwaal af. Peking dus. Coole stad wel. En met het zomerpaleis, 'forbidden city' en de Chinese muur ook veel mooie sites om te bekijken. Vooral de muur was erg indrukwekkend. Wat ook leuk was, China-Nederland! Echt een rukwedstrijd maar was alsnog cool om het Nederlands elftal hier te zien maar eigenlijk nog meer om die Chineesjes los te zien gaan. Ze vonden alles schitterend, vooral als van Persie in de buurt was. Mijn lobby voor Huntelaar had overigens weinig effect. Terwijl de statistieken toch echt duidelijk uitwijzen dat 'The Hunt' veel effectiever is. En een echte killer in de 16 is toch een beetje wat we missen. Kan je ze niet uitleggen.

Anyway, na Peking naar het niet heel boeiende Pingyao. Dat schijnt China te zijn zoals wij ons voorstellen dat China is. Hmm. Wij vonden dat er vooral veel Chinezen waren.
Vanuit Pingyao door naar Xi-An. Helaas waren er geen 'hard sleeper' tickets meer beschikbaar, waardoor we na wat wikken en wegen voor de 'hard seat' optie gegaan zijn. Hoe erg kon het nou zijn? Nou. Om 's nachts tien uur lang als een kaars rechtop te moeten zitten met 8 starende Chinezen is toch wel een opgave. Maar ach, het was goedkoop. Dat dan weer wel.
In Xi-An zijn we naar het 'Terracotta Army' geweest. Ook weer erg cool. Daarnaast hebben we hier Inge haar verjaardag op een spectaculaire manier gevierd. Namelijk een diner bij de Pizza Hut gevolgd door een 16 uur durende treinreis. Naja, 30 worden is op zich al geen pretje, kan dit er ook nog wel bij.

Vervolgens hebben we in Chengdu pandapunten gescoord! Normaal gesproken alleen weggelegd voor Driessen of Barry, maar wij hebben dus daadwerkelijk panda's gezien. Wat een luie domme beesten, geen wonder dat ze zo goed als uitgestorven zijn. Maar wel geinig om te zien (of, Inge: 'superschattig, ik wil er eentje in m'n tas stoppen om mee naar huis te nemen').
Vanuit Chengdu ook een bezoekje aan een ubergroot Buddha beeld in Leshan. Die monniken toch. Oren van 7 meter lang. We vroegen ons af wat er onder z'n broekje schuil ging.
Ook zijn we met Mr. Lee, ontmoet in het park, naar de Chinese opera geweest. Niet naar een toeristen tent want dat was niks volgens Mr. Lee, maar naar de opera waar de Chinezen zelf ook naartoe gaan. Nou dat hebben we geweten. De hele zaal zat vol, en wij haalden de gemiddelde leeftijd met minstens 50 jaar naar beneden. Maar het was erg mooi om te zien, en vooraf mochten we nog even backstage chillen.

Volgende 24uurs treinrit ging naar Guilin. Daar hebben we gewandeld door mooie rijstterrassen, in de regen. Maar dat zeggen we liever niet. Hier hebben we overigens nog een China-momentje gehad met een aardbei ijsje dat een bruine bonen ijsje blijkt te zijn. Niet te hachelen.
Toen nog door naar Yangshuo, waar we een dagje fietsen door supermooi landschap. De kaart gaf aan dat er een pad was. Dat was er niet. En dus doen de billetjes nu, minsten een week later, nog steeds zeer. Op zich ook wel grappig dat Inge eerst volop in de modder terecht kwam en later nog een keer de bosjes in gepleurd is.

En omdat we maar een 30 dagen visum hadden was dat China alweer. Hebben het leuk gehad hier. Hoewel het ook hier af en toe hard werken was doordat niemand ook maar een woord Engels spreekt. Het was enorm wennen na India en de Chinezen zelf zijn toch iets minder aaibaar dan Indiers (zeg ik dat nou echt?!) Het lijkt wel alsof alles wat buiten de 'norm' valt niet oké en dat daarom alles heel saai is. De mensen zijn niet heel uitgesproken, de gebouwen niet, zelfs het weer is grijs! Vooral het vinden van lekker eten was best opgave. Gaan als we thuis zijn wel weer naar de chinees, gewoon lekker babi pangang!
Maar we hebben ook weer veel coole dingen gedaan en gezien, en vooral heel erg hard gelachen om die maffe Chinezen!

Groeten vanuit Hanoi!

Inge en Mark